Dit jaar, 2010, is door de VN uitgeroepen tot het internationale jaar van de biodiversiteit. Een jaar dus waarin er speciale aandacht is voor de enorme veelvormigheid waarin het leven zich uitdrukt en het belang daarvan voor het geheel van onze planeet. De verscheidenheid van al de verschillende soorten planten, dieren, mineralen en mensen die samen het kleurrijke weefsel van leven hier in onze aarde vormen. En Wij, Wij horen daarbij. In wezen zijn wij natuur!

In ons moderne leven, omringd met techniek, kunnen wij deze simpele realiteit gemakkelijk vergeten maar we hebben veel te winnen wanneer we dit juist koesteren. Wij ervaren allemaal hoe goed een wandeling in het park of bos ons doet, zowel lichamelijk als psychisch. We noemen dit recreëren, als een soort luxe om er even tussen uit te zijn, weg van het echte leven met de belangrijke zaken. Maar is dit recreëren eigenlijk wel zo’n luxe. Is het eigenlijk niet re-creëren? Is het niet juist zo dat wij tijdens ons verblijf in de natuur ons natuurlijk zijn weer in contact brengen met onze bron, de bron van al het leven en ons zo weer kunnen herstellen? Weer die broodnodige krachten opdoen, waarvan we tijdens ons dagelijks leven binnenshuis grotendeels afgesloten zijn?

In de natuur stromen versterkende krachten ons wezen binnen wanneer wij onze zintuigen openstellen. Bewust openstellen, ja want daar zit hem wel de crux. Wanneer wij in een park of bos lopen geabsorbeerd door onze dagelijkse beslommeringen, of kletsend met onze collega’s over de laatste koersdalingen, nee, dan blijven we moe als van te voren. We zijn afgesloten en de vernieuwende krachten van de natuur bereiken ons dan nauwelijks. Maar wanneer wij stil worden en ons hart en onze zintuigen meer en meer leren openstellen dan maken we contact met onze bron. Wanneer wij stil leren zijn en met ons hart leren afstemmen op dat waartoe wij ons aangetrokken voelen, helen we. Dat kan die druppel op dat blad zijn waardoor die zonnestraal precies toch jouw oog bereikt of dat takje kleefkruid welk met je meeloopt hangend aan je broek, of die goudvink die blijft fluiten zolang als jij je aandacht geeft, alles waartoe jij je aangetrokken voelt kan de poort zijn waardoor jij in de wereld van het zijn kan stappen. Vanuit die aandachtige verbinding is er een wonderbaarlijke wereld te ontdekken die wijs en oordeelloos is en waarmee wij weer kunnen leren communiceren. Stilte en de rijkdom van de natuur hebben ons zoveel te bieden, zowel in ons als buiten ons.

“Nature is the unseen intelligence that loved us into being”

Elbert Hubbard

Claire Heisteeg www.tigouleix.nl