Na het overweldigende succes van een film, maakt niet uit welke, zijn twee, of eigenlijk drie reacties mogelijk: re-make, rip-off of sequel. In andere woorden: de film wordt onder dezelfde titel opnieuw gemaakt, bijvoorbeeld The Gangs of New York, King Kong en The Hills Have Eyes. Als het verhaal bijna identiek opnieuw gebruikt wordt voor een andere film, zoals de nu bijna tenenkrullende hype van de dansfilms, noemen we dat een rip-off. En natuurlijk last, but not less annoying: sequel. Het gene wat er gebeurde bij een heel leuk concept als Shrek…

Waarom deze vleiende inleiding? Simpel. Tijdens het kijken van de overduidelijke chick flick ‘Dear John’ kreeg ik het vervelende gevoel van déja vu. Bijna elke gebeurtenis in de film leek direct gekopieerd uit ‘The Notebook’. Al na het eerste half uur werd ik ernstig gestoord door het stemmetje in mijn hoofd dat rustig zat te voorspellen wat er ging gebeuren. Dat was nog aanvaardbaar geweest als het niet allemaal echt bevestigd werd. Na de zoveelste herkenning keer ik mijzelf naar de persoon naast me met een verbaasde blik: “Ahw, come on!”.

Voordat iedereen uit zijn stoel opspringt en “Plagiaat!” roept, moet ik erbij vermelden dat het erg moeilijk is om van jezelf te stelen … On the other hand, maybe it’s not. Ja, dames en heren, Dear John is geschreven door dezelfde man die ons jaren geleden ‘The Notebook’ bracht.

Naast de vervelende déja vu-factor kampte ik ook nog eens met het probleem dat het koppel in de hoofdrol, Amanda Seyfried en Channing Tatum, absoluut geen chemie leken te hebben met elkaar. Als je kijkt naar de eerder genoemde voorvader van de film, had je daar ten minste nog het geluk dat de hoofdrolspelers elkaar echt leuk leken te vinden. Dit stel kon mij helaas niet overtuigen. Als Amanda’s personage Sevannah ook vol emotie verklaart binnen twee weken voor haar geliefde te zijn gevallen, kan ik echt niet begrijpen waarom. Zonde jongens!

Om een lang verhaal kort te houden: mocht je je geroepen voelen om een film, die zes jaar geleden al uit is gekomen en toen beter was, nog een keer te gaan kijken, maar dan met slechtere casting en een storend einde? Dan nodig ik u bij deze uit om te gaan kijken naar ‘Dear John’.