Het debuutalbum van Tired Pony is onlangs verschenen. Een paar bekende namen ontdekten dat ze allemaal dezelfde passie hadden voor alternatieve muziek en besloten de krachten te bundelen, wat heeft geresulteerd tot een prachtig album.

We zien het steeds vaker: de zogenaamde ‘’superbands’’ of ‘’super collaborations’’. We hebben in dit format allemaal al kunnen smullen van de stevige rock van Them Crooked Vultures waarin John Paul Jones (Led Zeppelin), Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) de krachen besloten te bundelen.

Dit keer is het de beurt aan Tired Pony. De band bestaat uit frontman Gary Lightbody (Snow Patrol), drummer Richard Colburn (indie rockband Belle & Sebastian), Iain Archer (Noord Ierse singer/songwriter), producer Garret Lee (meerdere Grammy’s gewonnen), gitarist Peter Buck (R.E.M.), gitarist Scott McCaughey (Alternatieve rockband The Minus 5) en Troy Stewart (extra bandlid op tour van Snow Patrol).

De band is ontstaan door initiator Gary Lightbody. De meeste andere bandleden hebben al (meerdere) gastoptredens gehad bij Snow Patrol. Deze muzikanten waren echter ergens anders aan toe en besloten met z’n zevenen een gezamenlijk album te maken.

De muziek van Tired Pony wordt over het algemeen omschreven als moderne country, maar daar ben ik het niet geheel mee eens. Het album, dat luistert naar de naam ‘The place we ran from’ bevat wat mij betreft meer invloeden vanuit de rock, dan vanuit de country hoek. Daarbij blijft Tired Pony toch dicht bij de roots van de eigen muziek: de alternatieve rock.

Daarentegen is het wel verfrissende muziek. Het album is in één ruimte opgenomen en volgens Lightbody is elk nummer in één, hooguit twee takes opgenomen. We kunnen we stellen dus dat er een zooitje goede muzikanten is bezig geweest in die ene studio in Portland.

Of dat al niet genoeg is, laat Tired Pony ook nog een paar gastartiesten toe op het overvolle album. Zo horen we in het prachtige ‘Get on the road’ Lightbody een duet aan gaan met Zooey Deschanel van She&Him en wordt de zang in ‘The good book’ verzorgd door niemand minder dan Tom Smith, de frontman van The Editors.

Ik kan het album niet op mindere nummers betrappen. Hoogtepuntje van het album is wat mij betreft het wat meer knallende ‘Dead American writers’, wat ook de eerste single van het album is. Dit album is echt een sterkt staaltje muzikaliteit, wat we spijtig genoeg steeds minder horen in de actuele hitlijsten. Tired Pony bewijst eens te meer dat echte muzikanten ook nog steeds in het popwereldje te vinden zijn. De echte passie in de muziek zal nooit verloren gaan!