
Reeds 50 jaar in het muziekvak zou voor Dr. John toch een pensioengerechtigheid moeten inhouden. Maar in plaats van het rustiger aan te doen levert hij in twee jaar tijd twee nieuwe albums af. Tribal is daarvan de meest recente.
“Tribal celebrates his legend with relish. A clutch of spooky swamp blues evoke his early days as the Night Tripper, elsewhere a classy band help the doctor drawl through strutting funk and anguished blues.”
Bron: www.guardian.co.uk
Malcom John “Mac” Rebennack Jr. alias Dr. John liep ik jaren geleden spontaan tegen het lijf. Hij trad op in de kelder van het Haagse Congresgebouw, toen het North Sea Jazz Festival daar nog gehuisvest was. Er werden een paar kaarsjes aangestoken door een rare oude vrouw (die wat weg had van een lieve heks) en een groezelige man in een raar pak met stok kroop achter de piano. Vervolgens werd er gemusiceerd volgens de tradities van de blues en dan vooral in de New Orleans stijl met een flinke saus funk eroverheen. Samen met het herkenbare grommende zanggeluid van de dokter (denk aan Tom Waits) vormt dit de herkenbare sound van Dr. John. Destijds was ik aangenaam verrast door deze rasentertainer, maar met de jaren was ik ‘m toch uit het oog verloren.