De Amerikaanse band Interpol heeft een nieuw, zelfgetiteld album uit. Het album is zelfgetiteld, naar eigen zeggen omdat deze plaat perfect aansluit op de filosofie van de band.

Dit zijn natuurlijk grote woorden en maakt mij alleen maar meer nieuwsgierig naar het nieuwe album.

De band Interpol werd in het jaar 1998 opgericht in New York. Doorgaans wordt de band geplaatst in het rijtje van de Indie Rock, maar ze worden ook dikwijls gerekend tot het post-punk genre.

Deze post-punk invloeden zijn echter vooral op de eerste platen van Interpol hoorbaar. Vanaf het album ‘Antics’ uit 2004 , gaat de band inderdaad meer het Indie Rock straatje in, een veel nieuwer genre. De band wordt heden ten dage vooral vergeleken met bands als Joy Division en het bekendere Editors. De band zelf is daar echter niet heel blij mee, ze proberen vooral hun eigen muziek te maken. Ik kan het helaas ook niet laten te vergelijken en wil ook mijn duit in het zakje doen, door te zeggen dat ik wel aardig wat overeenkomsten hoor tussen Interpol en Bloc Party. Interpol is echter wat melancholischer in zijn muziek.

Heel benieuwd naar het nieuwe album was ik vooral omdat het album is gemaakt zonder een lid, dat er nog maar een paar maanden geleden uit is gestapt: bassist Carlos D. De basloopjes van Carlos maakten de muziek altijd een beetje theatraal en ook voegde de muzikant altijd heel veel synthesizers aan zijn deel van de muziek toe. Ik ben benieuwd hoe de band dit gat heeft opgevuld, aangezien het commentaar in de recensies van de vorige albums altijd een beetje op het theatrale lag, wat altijd iets teveel werd uitgebuit. De band bestaat na het vertrek van de bassist nog uit drie man: zanger/gitarist Paul Banks, gitarist Daniel Kessler en drummer Samuel Fogarino. De bas is op dit album voor het gemak ook voor het grootste deel door Banks ingespeeld.

Het album valt me helaas toch een beetje tegen, zeker na de grote uitspraken van de band dat dit album perfect was voor de band en de band als het ware belichaamde. Gek of niet, waar de meeste journalisten bij de vorige albums zoveel commentaar op hadden, mis ik nu eigenlijk een beetje. De afwezigheid van Carlos is heel erg goed te merken op dit album: het (soms overdreven) theatrale aspect is bijna volledig uit de muziek verdwenen en ook de instrumenten klinken heel ‘’clean’’ zonder de synthesizers. Je zou zeggen dat ze zich een nieuwe stijl hebben aangemeten, maar één van de belangrijkste dingen is uit hun muziek: de spanning. Het klinkt eigenlijk allemaal een beetje (te) leeg. Slechts de eerste single die uitkomt, ‘Barricade’, kan me echt bekoren. Voor de rest klinkt het allemaal een beetje als gesneden koek. Ik vind het jammer, want Interpol is in principe echt een goed bandje. Nu maar hopen dat de live performance nog wel goed in elkaar zit.