Palingvissers zien steeds meer brood in de vangst van de Chinese wolhandkrab. Deze invasieve exoot, die door Chinezen als een delicatesse wordt gezien, is een welkome vervanging voor aal. Daarop mag met ingang van 1 september drie maanden lang niet worden gevist.

Het vangstverbod moet ervoor zorgen dat de paling niet uitsterft. Met de wolhandkrab als alternatief kunnen palingvissers ook overleven. Tien jaar geleden zag niemand wat in de vangst van de wolhandkrab. Het schaaldier dat zijn naam dankt aan de scharen die met een soort vacht zijn bekleed, beet vooral de vistuigen door waarmee op paling werd gevist. Nu een aalvisverbod is ingesteld en de dieren voor goede opbrengsten zorgen, is het tij gekeerd.

Peter Kooistra uit Tholen is een van de 39 vissers die de aankomende maanden op de wolhandkrab azen. “Voor ons is het behoorlijk lucratief met de prijzen die we vangen. Eén kilo levert tussen de €6 en €8 op. Als je je bedenkt dat ze dan ook nog eens op het vliegtuig worden gezet om naar Hongkong en Singapore te worden gevlogen, moet het wel écht een lekkernij zijn.”

De wolhandkrab komt oorspronkelijk uit Azië. Waarschijnlijk is het diertje rondom 1900 via het ballastwater van grote schepen in Europa terechtgekomen. Het beestje, dat zo’n 7 centimeter groot kan worden, leeft net als paling deels in zoet en deels in zout water en eet, net als aal, alles wat ie tegen komt. Ook de manier van vangen toont overeenkomsten met die van aal: de visfuiken worden neergezet in het water met aas zodat ze er in kunnen kruipen. De netten waarmee Kooistra de schaaldieren vangt, zijn aalfuiken die zijn aangepast: er moet een ontsnappingsmogelijkheid voor paling in zitten. “De vangst van paling is immers verboden. De mazen in deze netten zijn zes centimeter in diameter. Daar kan een behoorlijke paling doorheen.”

De 39 vissers hebben een controleovereenkomst gesloten met het Productschap Vis, die de vangstmethode in de gaten houdt. “Verder hebben we er zelf ook een dienst op gezet.” De vissers nemen de helft van de kosten van de inzet van private controleurs voor rekening. Het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit betaalt de rest. Vanaf oktober laat de wolhandkrab zich goed vangen. “In de zomer verschalen de krabben en komen ze bijna niet in de netten.”

Wanneer de herfst zijn intrede doet, begint de trek naar zee. “Gelukkig vertrekken ze niet allemaal tegelijk, waardoor de vangsten mooi gespreid blijven.”