RTV Utrecht Verslag Andre Paus de trainer van SV Spakenburg rijd met te veel alcohol in zijn bloed een tegemoet komende auto in. Een live verslag van de ongelukkige.

Op Zaterdag 23 Augustus reed ik rond 7 uur s ‘s avonds met 4 kinderen in mijn auto vlakbij het SV Spakenburg voetbal stadion om te parkeren. Kennelijk had Spakenburg dat boven aan staat in de Hoofdklasse net verloren in het beker duel tegen Huizen. Ik heb een feestelijk etentje met mijn schoonfamilie, en hun kinderen en ouders van mijn vrouw in een restaurant in Spakenburg.

Er komt een grote Volvo aangereden om de hoek, hij trekt op, de lampen schijnen door de donkere avond. De auto neem t de bocht, draait door, zijn lampen schijnen nu recht naar binnen en de auto komt recht op onze auto afrijden. Mijn hart staat stil, het zal niet waar wezen denk ik, “deze auto ziet me niet rijd op me in en we gaan frontaal botsen. Dit is het einde”, dat is mijn laatste gedachte, het wordt rustig om me heen, al wat ik zie (ik hoor niks meer van het gekwebbel van de 4 meiden in mijn auto) zijn de 2 koplampen, de tijd gaat langzamer, al mijn aandacht is op de auto recht voor me en er is geen cel in mijn lichaam dat niet gefocussed is op het ontsnappen uit deze levensbedreigende situatie, ik wordt nog rustiger, de tijd gaat nog langzamer en ik zie een mogelijkheid de ramp af te wenden, net voor dat hij me frontaal raakt, draai ik als in een film die die vertraagd wordt afgedraaid mijn stuur net genoeg naar rechts om een frontale botsing te voorkomen en.. de geparkeerde auto’s naast me te ontwijken.

Ik doe wat een professionele coureur in de botsautootjes doet, zorgen dat de botsing zo min mogelijk frontaal wordt zonder frontaal in de geparkeerde auto’s aan de overkant te belanden. Dan de klap, een gigantische klap volgens omstanders en de meiden in mijn auto (ik hoor niks). Ons autootje wordt met een vaart linksvoor geramd. De auto, een klein toyotaatje, schiet opzij in een geparkeerde Renault. Het motorblok van de auto schiet in plaats van naar binnen in onze auto naar rechts. Er is rook, ik zie airbags in de andere auto, een wiel dat naast de Volvo licht en een voorkant die er niet meer is. De vertraagde film duurt nog even door en dan hoor ik het gehuil van mijn jongste dochter. We hebben het overleefd, ik draai me om en zie naast en achter me 4 dodelijk geschrokken kinderen en het enige wat ik zie is “ze leven” en er is geen bloed ( op 1 schram na). Mijn spieren blijken compleet ontspannen te zijn tijdens de klap en ik heb dan ook nergens pijn of last van.

Maar nu de film gestopt is  moet ik de auto uit, ik moet iets doen, er is boosheid, woede, maar ook de dodelijke scherpte van een roofdier dat met al zijn energie gericht op de vijand in de aanval gaat om zijn welpjes te beschermen. De deur gaat niet open, ( de auto is total loss) ik trap m open en help de kinderen uit de auto. Doe mijn armen om hen heen en zie dat ze veilig zijn, draai me om. De bestuurder is uitgestapt en loopt richting mijn auto, ik ben sneller bij hem dan hij bij mijn auto. Ik zeg “Wat doe je nu? $%^##@!!”, Ik ruik alcohol en zeg Je hebt gezopen klo$!@&*t^%$âk”. Het voelde bijna goed om zo te keer te gaan! De man kijkt me aan en zegt geschrokken ”dat klopt maar dat is niet de oorzaak, ik was iets aan het pakken op de stoel naast me”. De waas trekt weg zo snel als ie gekomen is, ik zie geen prooi meer of aanvaller, ik zie een mens, zichtbaar geschrokken van zijn daad die duidelijk begaan is met mij en mijn 4 meiden!

Ik zie camera’s flitsen (de pers was er nog na de verloren wedstrijd en was binnen no time aanwezig, en vele omstanders, velen dronken. Ik ga terug naar mijn meiden knuffel ze allemaal even en zorg dat de politie gebeld wordt door een van de fotografen. Omstanders vragen wat er gebeurd is, ik geef antwoord. En zeg nog 1 keer “Hij heeft gedronken hij reed zo op me in de gek”. En terwijl ik het zeg schaam ik me: Wat ik wil voorkomen in mijn leven gebeurd weer,  ik maak van een ander mens een ding en maak hem fout en minderwaardig.  Geen enkele compassie. Ik wordt misselijk van mezelf. En vanaf dat moment doe ik waar ik aan gecommitteerd ben, zorg dat alles werkt, de formulieren worden ingevuld, mijn dochter wordt door een vriendelijke bewoner geholpen aan een zak met ijs voor haar kneuzing en schaafwond, ik vraag of ze het nummer van het restaurant hebben en dit willen bellen om door te geven aan de rest van mijn schoonfamilie dat ik later kom en ze dat ze me snel bellen als ze dit bericht krijgen.

Ik bel mijn vrouw die  in een andere auto inmiddels  is aangekomen bij het restaurant, ik krijg mijn dochter en zeg “mag ik mama”. Als mijn liefste aan de lijn komt zeg ik haar: ”alles is goed met een ieder maar we hebben een ongeluk gehad. De auto is total loss, kan je de kinderen komen ophalen” Het is even stil… en ze zegt we komen er aan, waar zit je?  De politie komt na enige minuten ter plaatse en het eerste wat ik zeg is “deze man moet nu eerst blazen” Hij heeft gedronken. Echter het is nu zakelijk, feitelijk en zonder woede of haat. De man Andre Paus, de trainer van Spakenburg wordt afgevoerd naar het bureau. Mijn vrouw en zwager arriveren en zij neemt gelukkig na een emotioneel weerzien de kinderen mee. En na de papier winkel te hebben doorlopen gaan we alsnog naar het restaurant, de kinderen zijn daar al inmiddels en als ik mijn vrouw zie die in tranen is realiseer ik me pas hoe we langs de rand van de afgrond zijn gereden. En hoe veel ik om hen geef!  Ik moet echt bijkomen, een ieder moet zijn verhaal doen, de verbondenheid is groots , de liefde voor elkaar is echt aanwezig, een ieder kan zijn wie hij of zij moet zijn om met het gebeurde te dealen, het was een bizarre maar mooie avond. De zondag is vol van verontruste familie leden en vrienden die het verhaal willen horen en duidelijk meeleven en vooral erg geschrokken zijn. Ik realiseer me dat ik niet dagelijks leef met het gevoel dat al die mensen zo enorm bij ons betrokken zijn.

De volgende maandag stroomt het internet vol met berichten, de Telegraaf, Gooi en Eemlander, tientalle sites, waarop ook rijkelijk wordt gereageerd. Ik leer dat Andre Paus een “redelijk bekende Nederlander is, de reacties op de blogs zijn zoals gewoonlijk cynisch, kort door de bocht en vol van opinie. Het lijkt of iedereen zijn oordeel klaar heeft, net als ik dat had net na de klap. Op de tribune zittend praten over wat er gebeurd is zo makkelijk en voegt zo helemaal niks toe aan het spel, zeker als het kwetsend is. En toch doen we het allemaal. Ik realiseer me wat dit voor de man moet betekenen, voor zijn vrouw en kinderen (als hij die heeft) voor zijn werk, (hij mag niet meer rijden), voor zijn verzekering (niemand zal hem meer willen accepteren na een ongeluk met drank op) voor zijn zelfbeeld, het schuldgevoel, de schaamte bij het besef dat al die veroordelende reacties gelezen worden door al je vrienden familie en supporters van Spakenburg. Een paar seconden, een klap, en alles is anders. Ik lees dat de voorzitter van SV Spakenburg geen reden ziet de man nog verder te straffen, “hij is immers al genoeg gestraft”. Ik voel daarin mee, maar denk ook, “deze coach is bij jou in dienst, hij moet elke week met de suporters praten, die hem bier aanbieden en zeuren dat hij mee moet drinken, elke week gaan er tientallen van jou supporters dronken de auto in naar huis en jouw kantine schenkt die biertjes. wellicht moet je eens nadenken, hoe het zou zijn als je daar verantwoording voor nam en maatregelen nam die zeker niet goed zullen vallen, maar wel levens kunnen sparen en echt passen bij een (top) sport club”.

Ik besluit na deze gekke Maandag mijn stoute schoenen aan te trekken en morgen Andre Paus te bellen, te zorgen dat hij kan zeggen wat hij te zeggen heeft, en… om me te verontschuldigen voor mijn opmerkingen. Ik kan er niet mee zijn als ik dat niet doe merk ik. Het is gewoon niet in lijn met hoe ik gezegd heb te willen leven. Ik doe dat echt voor me zelf en ik denk dat hij al genoeg ontkrachtigende gedachten heeft over zich zelf. Daarmee keur ik niet goed wat hij gedaan heeft en vind ook dat hij de consequenties (lees straf) die dit oplevert moet dragen als een verantwoordelijk mens, maar ik denk wel dat hij als hij vrij is van onnodige schuld en blaam en andere ontkrachtigende gedachten zal doen wat werkt. En rijden met alcohol op werkt niet! Een ongeluk zit  ook zonder alcohol al in een klein hoekje.

Commentaar: In mijn consulting en werk met teams en organisaties werk ik veel aan het creëren van teams met 1 doel en bedrijven die met integriteit de toekomst creëren. De Drie wetten van Prestatie zoals beschreven in het boek van Steve Zaffron en Dave Logan zijn daar bij leidraad. Ik pas deze al meer dan 10 jaar op mezelf toe, en heb het idee dat ik die kleine opening om de levens van mijn meiden in de auto en mijzelf te sparen gezien heb en uitgevoerd heb door deze jaren lange ervaring met de Drie Wetten van Prestatie. In het kort ik was in staat daar met mijn aandacht te zijn  waar de mogelijke opening om te ontkomen was. De ergste plaats om in zo’n geval te zijn is in je hoofd, in paniek, of zoekend naar een oplossing uit mijn verleden. Ik kon “daar” zijn in plaats van hier in mijn hoofd? en “daar” verscheen ook de opening om te ontkomen. Mijn acties waren in een dans met wat ik zag. Er zijn vele plausibele uitleggen mogelijk over wat ik heb doorgemaakt en waarom we het hebben overleeft. Echter ik nodig je uit die van de drie Wetten eens te proberen, want die geeft je in plaats van uitleg ook TOEGANG tot doorbraken in je eigen acties.