Het is weer eens wat anders. Een artiest die weinigen nog kennen, een artiest die nog niet de grote podia heeft gezien van pakweg Pinkpop en Lowlands nog niet gezien heeft. Een nieuw album van de Nederlandse singer songwriter Hartog is net uitgebracht, genaamd No Hero, en ik ben er wel positief over.

Het album heeft wel wat weg van een EP, maar eigenlijk zit de plaat precies tussen een album en een EP in: de plaat telt acht nummers. Laten we het maar een mini album noemen.

Hartog is doodgewoon de voornaam van Hartog Eysman. Op de plaat wordt hij bij tijd en wijle bijgestaan door vooral Rowin Tettero. Een toch wat bekendere naam, we kennen hem onder andere van Ellen ten Damme. Daarnaast worden er op het hoesje ook nog credits gegeven aan Jonas Pap op cello, Maurits Boreel op viool, Alberto Klein Goldewijk op piano en Joachim Staudt op saxofoon.

Dan nu naar de plaat. Hartog heeft wat mij betreft een onmiskenbaar geluid wat typisch bij een singer songwriter past. Het meeste is zeer intiem en bestaat slechts uit een gitaar (bespeeld door Hartog zelf) en de rustige stem van Hartog. Niets nieuws, zou je zeggen. Maar ik hoor iets unieks hierin, Hartog heeft iets dat je pakt, dat je geboeid houdt. Bij het luisteren van het album zie je een man rustig met zijn gitaartje in een bruine kroeg zitten. Het nadeel hieraan is dat ik Hartog nooit echt in het festivalgedruis zal tegenkomen als headliner van een groot festival. Ik weet niet of Hartog dit zelf nastreeft, maar in het intiemere circuit is Hartog echt een aanwinst.

Concluderend is Hartog een singer songwriter waarvan we er in Nederland eigenlijk te weinig hebben, zeker wat mannelijke personen in dit genre betreft. Ik zie Hartog als een aanwinst voor de Nederlandse popmuziek en het is te hopen dat hij toch iets bekender wordt dan dat hij nu is, want Hartog verstaat zeker zijn vak wel!