Game: Medal of Honor (PS3, ook voor: Xbox 360, Pc)  Release: 15 oktober
Ontwikkelaar: Electronic Arts / DICE
Uitgever: Electronic Arts
Genre: Shooter

Ontwikkelaars die hun spellen in de markt zetten als dé concurrent van Call of Duty: Modern Warfare 2, moeten wel hoge verwachtingen willen scheppen. Zo ook Electronic Arts en DICE, die met de nieuwe Medal of Honor – zoals vanouds – een van de beste shooters af willen leveren. De vraag is in hoeverre dat met de nieuwe Medal of Honor is gelukt. 

Medal of Honor stond in het verleden al bekend als een van de betere schietspellen. Of dat nu door het ijzersterke Allied Assault op de pc kwam, of door Frontline op de Playstation2; altijd was er wel publiek om de games gretig af te nemen. Dat is anno 2010 nog maar de vraag. Naast dat de serie ruim drie jaar afwezig is geweest op consoles en pc’s, is er ook een grote concurrent bijgekomen in de vorm van Call of Duty. En dus is het tijd voor een frisse start moeten de ontwikkelaars gedacht hebben. 

Die start komt er met de redelijk unieke samenwerking tussen Electronic Arts Los Angeles (EALA) en DICE. Uniek, omdat de twee ontwikkelaars ieder een eigen deel hebben ontwikkeld. EALA is verantwoordelijk voor de singleplayer en DICE doet de multiplayer, mede door de ervaring met de succesvolle Battlefield-reeks. Daarnaast focust de game zich ook nog eens op een andere oorlog dan de inmiddels bekende oorlogen en is Afghanistan het speelveld waarop men los kan gaan.

Perfecte setting
Het verhaal speelt zich af kort na de aanslagen van elf september. Amerika stuurt verschillende troepen naar Afghanistan waaronder de Tier 1-eenheid, waarin jij je voornamelijk bevindt. Als ‘Rabbit’ en ‘Dusty’, maar ook als de Army Ranger Dante Adams, ben je op verschillende plekken in Afghanistan aanwezig om de Taliban te stoppen. In de praktijk betekent dit veel knallen, weinig denkwerk, maar ook redelijk oppervlakkige verhaallijnen. Verder dan verschillende gijzelaars bevrijden of bepaalde plekken bestormen gaat het niet en het is je primaire taak vooral om Talibanleden op allerlei manieren te vernietigen. Dat is jammer, want de setting is perfect. Realistischer dan ooit, kruip je écht in de huid van een soldaat in een oorlog die nog erg vers in het geheugen ligt. De omgevingen zien er goed uit en tonen ofwel de hete straten van drukbevolkte dorpjes of ijskoude bergen - al voelen beide omgevingen af en toe wel lineair aan. Zoals gezegd gaat het verhaal ook niet diep genoeg om echt een band te krijgen met alle personages en omgevingen. Daar is het spel te kort voor. Een redelijk geoefende speler kan zonder al te veel moeite het verhaal uitspelen in vier á vijf uurtjes op de moeilijkste graad. Een reden om de game opnieuw te spelen is er niet.

Multiplayer
Dit maakt de druk voor DICE om met een goede multiplayer te komen des te groter, want dat zal de mode zijn waaraan je het langste je tijd besteedt in Medal of Honor. Gezien de Zweedse ontwikkelstudio met de Battlefield-spellen een goede serie heeft neergezet, is het vertrouwen in een goede onlinemode groot.

Het neemt niet weg dat de eerste paar uurtjes frustrerend zullen zijn. Meer dan in pakweg Modern Warfare, krijgen snipers vrij spel door de uitgestrekte omgevingen waarin zij alle mogelijke plekken hebben – en vinden – om te schuilen. Daar komt bij dat het minder dynamische kleurenpalet het moeilijk maakt om de snipers te spotten.

Klassen
In de onlinemode heb je drie verschillende klassen. Je kunt zelf de sniper oppakken, maar er is ook een mogelijkheid om een klasse te kiezen van soldaten die een shotgun of rifle tot hun beschikking hebben. Meteen valt op dat DICE de multiplayer niet al te ingewikkeld heeft gemaakt. Zo zijn er slechts een paar perks, die het mogelijk maken om bijvoorbeeld diverse luchtaanvallen uit te voeren (als je kiest voor een offensieve aanval) of om je medesoldaten weer van ammunitie te voorzien (bij een defensieve aanval). Geen ingewikkelde of doodvermoeiende perks waartegen niemand bestand is, maar een handjevol tactische perks die je krijgt toegeworpen als je een bepaald aantal punten in één beurt kan verdienen. Punten krijg je niet geheel verrassend door tegenstanders neer te schieten, maar ook door bijvoorbeeld bases te veroveren. Aan het einde van elke pot worden de punten omgezet in ervaringspunten. Heb je genoeg ervaringspunten in een klas, dan stijg je een level en ontvang je tevens een upgrade met betrekking tot je wapens, waaronder extra ammunitie, nieuwe vizieren en zelfs geheel nieuwe wapens. Deze upgrades zijn niet altijd even interessant en zul je niet allemaal gebruiken, maar hoe verder je stijgt in level, hoe interessanter de upgrades zullen worden.

Conclusie
Medal of Honor is een aardige game geworden, althans voor zover we het over één game hebben. De singleplayer en multiplayer zijn in kwaliteit namelijk zo verschillend, dat er eigenlijk sprake is van twee verschillende games. De singleplayer is kort met een weinig verdieping, terwijl de multiplayer geweldig aanstekend werkt doordat DICE deze simpel heeft gehouden met weinig mogelijkheden tot aanpassing. Daarnaast ben je aangesteld op ‘slechts’ drie klassen, een klein aantal perks en vooraf bepaalde upgrades die je kunt vrijspelen. Dit zou vooral mensen moeten aanspreken die in Call of Duty: Modern Warfare 2 geen schijn van kans kunnen maken tegen eindeloze killingstreaks en aangepaste perks. Dus ben jij zo’n persoon, dan is Medal of Honor absoluut een must. JUSTIN DOORNEKAMP

+ Multiplayer erg verslavend
+ Sfeer
- Erg korte singleplayer
- Net niet vernieuwend genoeg