Een plaag, zo noemt met het. Al jaren lang, in de herfst, hebben de inwoners van Rome er last van: superspreeuwenzwermen. Honderdduizenden vogels vliegen razendsnel door de lucht. Een schijnbare chaos van fladderende vleugels. Ze wenden, ze hergroeperen zich. Ze botsen niet, nooit. Het geheel is goedgeorganiseerd. Toeristen kijken hun ogen uit, ze staan klaar met hun camera op de bruggen over de Tiber  om een mooi plaatje te kunnen schieten.

Overdag is er niets van te merken. Het leven in Rome gaat zijn alledaagse gangetje. De vogelgroepen verblijven op het platteland, “ in campagna”, zoals de romeinen zeggen.

Tegen zonsondergang komen de eerste zwermen tevoorschijn, al gauw gevolgd door vele anderen. Bewoners van Trastevere en andere wijken in het centrum gaan er speciaal voor zitten. Het raam open, de verrekijker in de hand. Anderen wachten op het Gianicolo waar ze een schitterend uitzicht hebben op de Caput Mundi en op de vogels.

Fascinerend is het om naar te kijken. Geen ogenblik is de lucht hetzelfde. De zwermen bewegen, dansen. Groepen wenden gelijktijdig, geen vogel vliegt uit de pas. Ze draaien, ze duiken, ze stijgen. Na een tijdje, als het bijna donker is, nestelen de vogels zich in hun ‘eigen’ boom, totdat de nieuwe dag begint. ’s Morgens bij zonsopgang stijgen de zwarte wolken weer op uit de bomen. Wolk na wolk – het houdt niet op – hoeveel vogels slapen er in een boom? -en verdwijnen ze richting “campagna”. Deze keer zonder te dansen in de lucht. Hun dag moet nog beginnen. Hun toeschouwers liggen nog op één oor.

Dat het daarboven in de lucht geen kettingbotsing wordt en alle vogels tegelijk naar links of naar rechts draaien, komt doordat elke spreeuw constant de positie van zes tot zeven buurvogels in de gaten houdt, hoe ver of dichtbij die ook zijn, hebben Italiaanse en Franse biologen berekend. Op hun coördinaten stemt de spreeuw zijn eigen positie af. Bron: http://spqr.web-log.nl/spqr/2008/12/het-geheim-van.html

Een plaag, zo kan het genoemd worden. Ze bevuilen en zijn een last voor de nabijliggende vliegvelden. Vele Italianen nemen een paraplu mee. Je weet maar nooit! En parkeer vooral je auto niet onder een boom waar de spreeuwen zitten.

Schoonheid, zo kan het ook genoemd worden. Het boeit, het fascineert. Je kunt er geen genoeg van krijgen, zeker niet als er ook een mooie zonsondergang is. Een spektakel, een gratis schouwspel. Een spiritueel ogenblik. Een blik in de hemel, een stap in het paradijs.

Foto’s en artikel: Marijke