December is de maand van Het Oordeel.  Sinterklaas bepaalt of je zoet bent geweest; je manager vertelt je of jij het afgelopen jaar goed hebt gefunctioneerd; de FIFA bepaalt of het WK 2018 in NL/BE wordt gehouden.  In deze maand, die ook van mij vraagt te oordelen over anderen, ben ik in conflict met mezelf. Ik zoek nog steeds naar ‘de juiste manier’.  Het is een principiële zoektocht. Want…..eigenlijk wil ik niet oordelen over de ander. Ik heb er een hekel aan. Mijn primaire gevoel zegt: “wie ben ik om rechter te spelen?”.  Er is er maar één die dat echt kan: jezelf.  En, even voor alle duidelijkheid, ik ben geen ‘softie’. In sommige settings sta ik bekend als criticaster. Soms is dat nuttig, helpt het mensen met denken, opent het nieuwe denklijnen. Andere keren is het minder effectief. Dan sluit het deuren, vertroebelt het communicatie, zorgt het voor polarisatie.  Daarom probeer ik deze karaktereigenschap zo bewust mogelijk in te zetten. En soms glij ik uit.

Daar zit ik dan. Ik wil niet bepalen of iets ‘zeer goed’ of ‘wel voldoende’ is. En toch, de professionele rol die ik nu inneem,  vraagt me om deze verantwoordelijkheid op te nemen. En wel conform een vaste, geautomatiseerde systematiek.  Even slikken.  Doorbijten of mijn hart volgen?

En wie oordeelt er eigenlijk over mij?