“Leer ons stil te zitten”, zo klinkt de titel van een boek, geschreven door Tim Parks:  Engelsman,  schrijver, academicus en criticaster. Ik begon zondag met lezen.  En vandaag is het uit. Maar mijn lijf zit vol met dit boek.

“Woorden houden de wereld op afstand”, zo schrijft Parks.  Wat hij zegt komt bij me binnen. Ook ik ervaar dagelijks dat taal wordt gebruikt als een warme deken, bewust of onbewust,  om de realiteit te bedekken.  Taal als hulpmiddel om afstand te houden. Taal als verdediging om het gevoel niet te voelen.  Zelf ben ik een speler in dit spel.  Een spel wat ik niet meer wil spelen.  De wereld mag echt dichterbij komen.

En, terwijl ik dit stukje schrijf, zoek ook ik naar de juiste woorden, naar taal.  Terwijl ik vandaag, via deze blog, eigenlijk alleen mijn gevoel wil doorgeven.  En daarom hieronder deze opeenvolgende beelden. Als aaneengeschakelde gevoelens.  Kijk en laat mijn wereld even binnenkomen.