Er is een mevrouw die een afgedankt urinoir heeft opgekocht met de bedoeling om het in te richten als kleinste expositieruimte van Nederland. Een lovenswaardig streven om afgedankt straatmeubilair een tweede leven te gunnen. In de jaren zestig, toen men in Nederland vooral in de steden nog redelijk wat urinoirs kon vinden, ontstond er opeens een anti-urinoir beweging. De urinoirs moesten weg omdat het ontmoetingsplaatsen waren voor homoseksuelen. Zo verdween zeer voortvarend onder meer de Amsterdamse krul uit het straatbeeld. We mogen ons gelukkig prijzen dat de moraalridders van toen het Vondelpark hebben laten bestaan en de duinen niet hebben afgesloten. We denken nu iets anders over de homofiele mens en over hoe contacten worden gelegd tussen personen die op zoek zijn naar een sex-partner. Maar de urinoirs zijn verdwenen. Tegelijkertijd verdween die gelegenheid voor de burger-in-hoge-nood zowat overal. Grote winkelketens hadden vroeger nog wel een toilet ergens in een hoek van hun winkel al dan niet tegen betaling te gebruiken door de (eventuele) klant. Ook deze gelegenheden zijn meer en meer verdwenen en boden daarbij na sluitingstijd weinig soelaas voor de volle blaas. Daarbij werd de horeca steeds minder gastvrij. Ik leerde nog dat men in een horecagelegenheid een persoon twee zaken nooit mocht weigeren: een glas water en het bezoek aan het toilet. Hoe het met dat glas water staat weet ik niet, maar het bezoek aan het toilet behoort nog zelden tot de mogelijkheid zonder dat men moet voldoen aan de regel: bij lossen hoort laden.

Ik kom wel eens in Engeland en daar valt het mij op dat bijvoorbeeld in Londen overal wegwijzers staan of hangen die verwijzen naar het dichtst bijgelegen openbaar toilet. Maar niet alleen in Londen, ook in kleine plaatsen kan men deze bordjes vinden die de weg aangeven naar een publiek toilet. Die gelegenheden worden daarbij door de gemeente goed schoongehouden. Is het een wonder dat zoveel Britse jonge lui tijdens een avondje stappen in Nederland gaan wildplassen. Daar hebben ze in Engeland zelf veel minder last van. Maar ook in Frankrijk, weet u nog dat land met die slechte reputatie op het gebied van toiletten, zijn overal openbare toiletten te vinden. Een plaatsje als Souillac, één grote winkelstraat plus een marktplein en wat aanpalende straten heeft, voor zover ik heb kunnen tellen, drie openbare toiletten. Schoongehouden door de gemeente en, net zoals in Engeland, gratis.

Nederland telt ongeveer 2 miljoen inwoners met plasproblemen. Mensen die om allerlei redenen opeens in hoge nood kunnen komen. Mensen van wie de kwaal soms verergert omdat ze hun plas te lang moeten ophouden. Mensen die soms nauwelijks nog buiten de deur durven komen. Nederland is een beschaafd land dat instaat voor de basislevensbehoeften van haar burgers. Misschien is het een idee voor de Nederlandse overheid om de afgedankte urinoirs alvast wederom te gaan gebruiken als… urinoirs. In afwachten dat de beschaving hier het niveau bereikt van een provinciestadje in Engeland of een kleine gemeente in Frankrijk.