In de hoek van onze huiskamer staat een prachtige gitaar met stalen snaren. Hij staat op een standaard, trots en fier. Klaar om te pakken en even flink los te gaan. Die gitaar, die is van mij. Maar is speel al een tijdje niet meer. Deze week probeerde ik het weer. Maar mijn linkerduim protesteert, en mijn vingertoppen zijn zacht geworden. Spelen doet pijn. Maar niet spelen is een gemis. En dat was ik even vergeten.

Sinds kort is mijn vuur weer aangewakkerd. Hoe dat komt? Ik was op 29 januari uitgenodigd om in het BIM-huis de Noche de Cante Jondo mee te maken: de nacht van de diepe zang. Het waren de laatste dagen van de 3^e Flamenco Biënnale in Nederland. Ik zag daar de vingers van flamenco-gitarist Diego del Morao onnavolgbaar snel over zijn snaren bewegen. Hoe doet hij dat? Na de pauze volgde de rauwe zang van de flamboyante ‘El Torta’. Ik zag het plezier van de drie mannen op de achtergrond: het ritme klappen en het stampen met de voeten. Samen muziek maken.

Dat wil ik ook!

De Flamenco Biënnale Nederland toont tweejaarlijks de rijke flamencotraditie in volle beweging en grote veelzijdigheid. Flamenco, ‘de kunst, de schreeuw, van het Andalusische volk en de zigeuners’ zoals de Spaanse dichter Federico García Lorca en componist Manuel de Falla begin vorige eeuw stelden, is inmiddels werelderfgoed geworden. De Flamenco Biënnale nodigt dansers, choreografen, zangers en gitaristen uit die met hun visie de eeuwenoude dans- en muziekvorm levend houden en van deze tijd maken.