Het gaat goed met Nederland. Je kunt zoiets zien als je tijdens werktijd over straat loopt. Heel vaak kom je dan toch nog redelijke jonge personen tegen die getooid zijn met een erelint. In een moderne versie. Geen brede band die over de schouder loopt en in een punt eindigt op de heup, maar een beschaafd smal lint rond de hals waarvan de punt  op de navel rust. Voor zover die navel bereikbaar is natuurlijk.

Het zijn meestal vrolijke erelinten. Met frisse kleuren. Dit in tegenstelling tot de vroegere schouderlinten die ook in hun kleurstelling vaak een plechtig karakter uitdrukten. Het moderne erelint is wars van stiksels in goud of zilver. Het volstaat met kleurbanden in opvallend rood, groen, geel, vaak gemengd met wit. Het doet een beetje denken aan de kleurencombinaties die geliefd zijn bij studentensociëteiten. Ook daarom ogen de dragers redelijk jong.

Aan de punt van het lint, die dus rust op de navel of meer, hangt geen zware metalen medaillon. Het is duidelijk dat men hier nog niet helemaal over uit is en dat belangrijke commissies die over dit probleem gaan nog moeten beslissen wat gepast is om te dragen. In afwachting, en dat is jammer, hang aan deze belangrijke punt meestal een plastiek kaartje met daarop de naam van de drager. Een variant die we ook vaak zijn tegengekomen is een plastiek naamplaatje ter hoogte van de pochetzak en een sleutel aan het lint.

Opvallend bij deze nieuwe erelintdragers is het feit dat ze bijna allemaal met hetzelfde soort auto rijden, Een BMW, eventueel een Volvo of een Lexus. Waarschijnlijk zijn deze auto’s nodig omdat het mogelijk is om de portieren van deze wagens met een zeer harde klap dicht te slaan. Dragers van deze erelinten zijn bijzondere mensen en genieten dus bijzondere voorrechten. Zo mogen ze vaak parkeren op plaatsen waar wij dat niet mogen en kunnen zij binnen waar wij buiten moeten blijven. Dat is normaal. Deze erelintdragers zijn belangrijk voor de maatschappij. Hun maatschappij.

De wereld om mij heen.