Ken je het gevoel van blije verbazing over jezelf? Ergens binnenlopen, gaan zitten, om je heen kijken en opeens te voelen: ja, het is als thuis! Gisteren mocht ik het meemaken. Als een omarming waarin ik heerlijk wegzakte. Een plotseling terugkomen in een eerdere fase van mijn leven, een gave tijd. De bekende omgeving verfriste mijn geheugen.  Alsof ik bewoog, terug in de tijd.  Hoe dat zo?

Ik was in mijn oude buurt voor een afspraak in Cafe Alverna. Even terug in Amsterdam Oud-West, de plek waar ik een nieuwe fase startte. Hier kreeg ik mijn 1^e eigen woning, eindelijk zelfstandig leven, vrij zijn, lucht! Na 20 jaar dorp een eigen bestaan bouwen in een wereldstad, in een wereldbuurt, in de Jacob van Lennepstraat 60 – 2 hoog achter. Een meisje uit de polder. Opeens omringt door allerlei culturen, heerlijk eten, andere gewoonten.  En ik was er direct op mijn plek.  Oud-West, hier kon ook ik anders zijn.  Want ‘anders’ was gewoon.  Gisterenmiddag voelde ik mezelf even als toen. Het palet werd als vanzelf getekend. Er ging een prettig geheugenpoortje open.  

Vragen… Wat gebeurde er in Alverna met mijn geheugen? Hoe kan ik, door een bezoek aan dit café, ineens zo levendig in contact komt met een andere tijd? Wat voor invloed heeft een omgeving bij het ophalen van herinneringen? Ik ging op zoek en vond een interessant wetenschappelijk artikel over ons episodisch & semantisch geheugen. Zijn het twee gescheiden systemen?  Meer weten? http://bit.ly/eA4Nk1

Blij wachtte ik in Alverna op mijn afspraak. Ze was laat, maar dat was helemaal prima. Ik kon even alleen genieten van deze zalige plek. Van dat geweldige gevoel. Midden in de smeltkroes van het Oosten en het Westen.