Bij een  titel als stukken en brokken denken de meeste mensen direct aan de maag. Aan porties vlees die worden versneden, klaar om in een stoofschotel te gaan. Zelden aan voedsel voor de geest. En dat is jammer. Ik ben bang dat het schrijven van stukjes, van brokjes tekst, langzaam aan het verdwijnen is. Geen belangstelling meer. Natuurlijk zal een stukje met daaronder de naam van bijvoorbeeld Johan Cruijff nog altijd door veel mensen worden gelezen. Ook al is het stukje niet geschreven door Johan Cruijff zelf maar door een spookschrijver, een vormgever. Dat is jammer. De stukjes hebben dan misschien wel meer structuur en geven de mening van Johan Cruijff duidelijk weer, maar wat we missen is het taalgebruik van JC. De fleurige zinswendingen waarvan iedereen weet : op deze manier kan alleen JC  het zeggen.

Stel dat de stukjes van Simon Carmiggelt waren herschreven door een spookschrijver, een medewerker van de redactie die naast de verslaggeving van de kleine ongevallen ook Carmiggelt erbij deed.  De lijn van de verhaaltjes was natuurlijk in stand gehouden, de sociale bewogenheid was misschien duidelijker verwoord maar ze waren niet meer zo uniek gebleven.

De stukjesschrijver is iemand die graag naar de wereld kijkt vanuit een wat andere optiek. Vanuit de veilige geborgenheid van zijn eigen beslotenheid kijkt hij rond en brengt verslag uit van wat hij ziet. Het perspectief is net iets anders, het diafragma net iets groter. Hij probeert de realiteit te relativeren door te overdrijven Hij probeert de ernst te ontzenuwen zodat de rotte plek minder pijn doet.

Net zoals het weerbericht heeft de lezer de stukjesschrijver nodig. Wat er staat klopt zelden, maar het geeft een gerust gevoel om te weten dat er nog altijd ander weer kan worden verwacht.

De wereld om mij heen