Met bewondering en verwondering neem ik kennis van de protest bewegingen in onder meer Spanje en Griekenland. Jonge mensen, meestal nog studenten, komen in opstand tegen het onrecht in hun samenleving en voor een rechtvaardigere maatschappij. In basis zijn dit soort protestbewegingen, hoewel minder bloedig, niet zoveel anders dan de pro-democratie opstanden in andere landen op deze aardbol.

Ze zijn van een bewonderenswaardige schoonheid en van een ontroerende naïviteit.. Wat mij vooral verbaasd is de deelname van de jeugd aan deze protesten. De jeugd, dat zijn toch de mensen van vandaag. Dat zijn toch die jonge burgers die open staan in de huidige tijd en die zonder sentimentele ideeën over het verleden en hoe het allemaal eens was, de toekomst tegemoet treden. Als ik de verklaringen van deze mensen hoor en lees komt bij mij maar één gedachte op : hoe naïef.

“Het moet veranderen”, “dit systeem moet om”, “de politiek moet naar de burger luisteren”. Alsof in onze maatschappij, in deze wereld, de politiek nog iets te willen en iets te zeggen heeft. Word wakker, jonge lui, kijk om je heen en zie wat er omgaat in de wereld. De roep om democratie is zinloos, omdat democratie als beleidsvorm niet meer bestaat. De politiek is dood, leve de multinationals. We leven in een tijd dat wanneer bij Tatra in India iemand twee keer niest, half IJmuiden verkouden rond loopt. Jullie bonzen op de verkeerde deuren. De poorten van het parlement slopen heeft geen zin. Het zijn de keurige deuren van de kantoren van de multinationals

die ingebeukt moeten worden. Als het ten minste de bedoeling is om een koerswijziging te bereiken. De politici hebben plaatselijk nog wat invloed, maar plaatselijk telt al een tijdje niet meer mee. Vroeger liep men stage bij het bedrijfsleven om dan over te stappen naar het grote werk, de politiek. Nu loopt men stage in de politiek om dan over te stappen naar het grote werk, de multinationals. De wereld waar men lacht met iemand die weet dat zijn hotelkamer 3000 euro per nacht kost. De wereld van de verveelde bezoekers op de beurs van de privé jets die niet vragen hoeveel het vliegtuig verbruikt maar of het ook een plek heeft met een goede temperatuur voor de wijnopslag.

Denken die welwillende, goedbedoelende jonge mensen nu echt dat men in de directiekamers van de multinationals wakker ligt van hun betogingen. Daar kijkt men naar de jaarcijfers en als die dreigen slechter te worden neemt men maatregelen. Dan sluit men een paar fabrieken om die te verplaatsen naar een land waar men minder moeilijk doet en waar men zelfs extra faciliteiten geeft om zich daar te vestigen. De kosten worden afgeschreven van de winst en verliesrekening en komen ten laste van de belastingen die men toch niet van plan was te betalen. Moeilijk, dat is helemaal niet moeilijk. Zolang er bevolkingsgroepen op aarde zijn die het minder goed hebben dan de doorsnee wereldbewoner zullen ze dat verhuisspelletje spelen.

De vakbonden? Welke vakbonden? Het is toch duidelijk dat de tijd van vakbonden  geweest is. Marginaal kunnen ze nog wat regelen. Verder niets. Ja ze kunnen actie voeren tegen de vakbonden  in andere landen die op de loop gaan met de baantjes van hun land. Maar de vakbonden uit de landen die die baantjes krijgen zullen dat werk daarom niet weigeren Denk je dat de arbeiders van de autofabrieken in Nederland gaan staken omdat er in België autofabrieken worden gesloten. Of omgekeerd. En als ze dat al zouden doen, zou het dan iets helpen? In een tijd waarin door het nationalisme landen, door hun eigen kerndeling, als maar kleiner worden en multinationals als maar groter, is het duidelijk wie de broek draagt. Sommige bazen van multinationals beschikken over een begroting dat vele malen groter is dan het bruto nationaal product van de meeste kleine landen. Zonder torenhoge schulden. De nationale eenheden (de landen) worden steeds kleiner en hun tegenpartij (de multinationals) worden steeds groter.

Wij zijn trouwens niet consequent. Het openbaar vervoer gaat staken tegen de privatisering maar terzelfder tijd eisen we van de Grieken dat ze hun openbaar vervoer privatiseren om uit de problemen te komen.

De emigratie en immigratiegolven beheersen momenteel mee het nieuws. Maar het blijft doorgaan. Het komt de multinationals goed uit dat al die goedkope arbeidskrachten werk gaan zoeken in die landen waar de werkomstandigheden en de salarissen een stuk beter zijn. Die gastarbeiders doen het voor minder en helpen op die manier mee om het niveau in de rijke landen omlaag te nivelleren. Een deel van die gastarbeiders gaat na een tijd toch weer terug naar huis om daar te werken. Maar die zijn in eigen land tevreden met minder gunstige arbeidsvoorwaarden omdat die nog altijd beter zijn dan  de arbeidsvoorwaarden van toen ze vertrokken. De arbeiders in de gastlanden zijn de verliezers en de multinationals zijn de winnaars.

Als de multinationals zich morgen terugtrekken uit de sport kunnen zelfs de tafeltennisbonden niet meer overeind blijven. Als de multinationals morgen de amusementswereld niet meer sponseren kunnen we tegen een zwart scherm aankijken of alleen nog genieten van amateuruitvoeringen. Als de multinationals hun reclamebudgetten schrappen hebben we geen gedrukte pers meer. Enz. Enz.

Kom op jongens. We zijn een wereld op zoek naar een nieuwe regeringsvorm. Naar een nieuwe soort democratie. De enige sporen van democratie met invloed die er nu nog zijn is de democratie volgens de regels van de multinationals. De democratie van diegenen die mee mogen kiezen wie mag toetreden tot de Directie, tot de Raad van Bestuur en tot de Raad van Commissarissen.

Zelfs als je er een oorlog om zou beginnen zou het momenteel niets veranderen. De multinationals hebben niets tegen een oorlog. Ze verdienen er aan. En als een oorlog tegen hun belangen is omdat ze grote investeringen hebben uitstaan bij de landen die in conflict zijn, dan komt er geen oorlog. Dan komen er schermutselingen en verdwijnen de politieke leiders al dan niet met een gouden handdruk van het toneel.

Als de opkomende generatie iets wil veranderen dan zal ze de realiteit onder ogen moeten zien. Die realiteit is dat de rol van de politici ondergeschikt is aan de rol van de bazen van de multinationals. Ze zullen dus tegen de deuren van de multinationals moeten beuken in plaats van aan te kloppen.

Maar ze zullen dan wel een bruikbare formule moeten hebben om de samenleving te besturen zonder de allesoverheersende invloed van die multinationals.

De wereld om mij heen.