Er was een tijd dat ik de weekendkranten rustig kon lezen. Het meeste nieuws was nieuw en was voor kennisgeving aan te nemen. Nieuws dat de indruk gaf al eens voorbij te zijn gekomen behoorde tot de uitzonderingen en schreef ik toe aan een foutje in het geheugen mijnerzijds.

Met het ouder worden is mijn visie op het nieuws langzaam verschoven. Het gevoel van “dat heb ik al eens een keer gelezen” bekruipt mij te vaak om toeval te kunnen zijn. De jeugd heeft het voorrecht om te denken dat alles nieuw is wat er gebeurt. De ouderen weten dat alleen de kleedjes waar de waar in verpakt zit nieuw zijn.

Een korter bloemlezing van mijn ergernissen van de laatste tijd.

Dat de heer Deetman meer bijverdient dan hij wettelijk mag, wekt bij mij geen verbazing. De heer Deetman heeft problemen met tellen. Hij was als ik mij niet vergis ooit minister van Onderwijs. Vandaar.

Dat generaal b.d. Mladic laat weten dat hij niets met de moorden te maken heeft neem ik onmiddellijk aan. Hij was toevallig in die regio op vakantie omdat het er zo goedkoop was. Prachtige streek daar. Geweldig klimaat. Alleen in de horeca waren er een paar problemen. Te weinig personeel.

Wel verbaasd was ik over de uitlating van een medewerker van een waterinstituut (wat dat dan ook moge zijn) die stelde dat kraanwater best wat duurder mag worden omdat kraanwater ongelooflijk goedkoop is als je de prijs vergelijkt met de prijs voor een fles mineraalwater. Knap staaltje onzin toch.

Je zou ook kunnen stellen dat als kraanwater zo goedkoop is, mineraalwater aan woekerprijzen in de schappen wordt gezet.  Maar daar wordt het waterinstituut niet beter van waarschijnlijk. Het stukje waar die onzin in voorkomt is ook weer een voorbeeld van onderlinge strijd door deskundigen. Zo zijn er deskundigen die zeggen dat er een sproeiverbod moet komen. Waarop tegendeskundigen zeggen dat zoiets een slecht idee is omdat het groen dan alleen maar verdroogt, de mensen meer gaan bestraten en vervolgens het beetje regenwater dat er valt via de riool verdwijnt.

Maar dat zijn de kleine gevalletjes.

Dat het leger veel materiaal kwijt raakt lijkt mij logisch. Zoiets hoort bij militaire acties. De enige reden waarom het leger al dat materiaal heeft is om het links en rechts kwijt te raken. Dat is de essentie. Laat zoveel mogelijk vallen, werp zoveel mogelijk weg, schiet af wat je hebt. Soms op de vijand en, met een beetje pech, nu en dan op bevriende troepen. Zoiets wordt een tweede gewoonte, een natuurlijk reflex.

Triest is dat de fiscus door blunders zoveel geld kwijt raakt dat de hele bezuiniging op cultuur niet nodig zou zijn als ze wat beter zelf op de centjes zouden passen. De belastingen is in wezen een oud instituut. De overgang van ratelende rekenmachientjes naar stille computers blijkt onoverkomelijke problemen te veroorzaken.

“Wat is er nu weer Fransen?””

“Heel vervelend, mijnheer. Ik dacht dat ik op de toets voor optellen drukte, maar nu  ben ik ineens Friesland kwijt.”

“Kom, kom, Fransen, zo groot is Friesland ook weer niet. Druk op escape en neem een weekje vrij”

In een kadertje staat dat de heer Klink, bekend als voormalig minister van Volksgezondheid, hoogleraar “Zorg, arbeid en politiek sturing” wordt. Wie was de vorige hoogleraar voor dat vak. Bestaat er een vorige hoogleraar voor dat vak? Waarom is die dan geen minister van Volksgezondheid geworden?

De heer De Hoop Scheffer die als secretaris generaal van de NAVO de vliegtuigen niet van de grond kreeg heeft nu een baan bij Air France-KLM.  Als reactie is er op IJsland een vulkaan begonnen met vuur te spuwen.

Dat iemand een usb-stick op een rommelmarkt heeft kunnen kopen met zeer geheime informatie over de verkoop van F-16’s mag nauwelijks nieuws worden genoemd. Het enige echte nieuws in dit bericht is dat het dit keer niet gaat over het Ministerie van Justitie of over het Openbaar Ministerie maar om Defensie. De USB-stick deed op de rommelmarkt 1 euro. Geestig is dan opeens de reactie van het ministerie dat ze nog niet weten of het een militair of iemand uit het bedrijfsleven is die die stick heeft verkwanseld. Lijkt mij toch eenvoudig. Kijk na wie er met de noorderzon naar een paradijselijk eiland is vertrokken zonder netjes ontslag te nemen en je hebt de dader.

Hoofdprijs en onbedreigde topper blijft Dominique Strauss-Kahn. Hij staat nu zo vaak en zo prominent in het nieuws dat ik wacht op de advertentie over “Dominique Strauss-Kahn – De musical” Tekst de heer Teeuwen- muziek de heer Rieu. Die DSK moet een enorm druk leven gehad hebben of die baan bij het IMF stelt niet veel voor.. De dames die beweren het met DSK gedaan te hebben verdringen elkaar om in de krant te komen. Met naam en beroepsnaam. Ook het aantal dames dat zich na jaren herinnert ooit door DSK betast, bevoeld en of gestreeld te zijn geweest groeit gestaag. Na de verklaringen dat DSK zich meestal gedroeg als een beest is er nu een tegenbeweging die hem roemt voor zijn romantisch, lief en zacht optreden. In die zaken kan je nooit voor iedereen goed doen.

De Franse Parti Socialiste, die tot een tijdje terug niet vies was van het feit dat DSK deel uit maakte van hun partij, is nu verontwaardigd over het feit dat DSK een appartement huurt aan 42.000 euro in de maand. Het zal miljoenen Fransen schokken als ze horen van dergelijke hoge huurbedragen zegt de partij nu, schijnheilig. Gezien het de schatrijke echtgenote van DSK is die de rekening betaald zal het de Fransen een zorg zijn. Maar de jaloezie druipt af van die opmerking gemaakt door een bestuur van de PS dat de reputatie van hun DSK toch al jaren moeten kennen. Per slot van rekening is de bijnaam van DSK “mijnheer 30 centimeter”. Een geweldige bijnaam voor een prominent lid.

Persoonlijk ben ik bijzonder nieuwsgierig naar wie hem ooit die bijnaam heeft gegeven. Was het iemand die een opmerking maakte uit de losse pols of sprak hier iemand met de ervaring van een grootgebruiker.

De wereld om mij heen.