Er was eens een tijd dat rijden op LPG de oplossing zou worden voor alle denkbare problemen op gebied van autorijden. LPG was schoon, zuinig en goedkoop. Een paar kleine aanpassingen en je was de gelukkige bezitter van de auto van de toekomst. Aan die aanpassingen hing een prijskaartje, maar als je genoeg kilometers deed dan kon je die kosten zo terugverdienen. Samen met mij lieten heel wat mensen hun auto ombouwen of, wat later, kochten een wagen met een LPG- installatie. We reden als trotse eigenaren van een milieuvriendelijk voertuig een heleboel kilometers om de kosten terug te verdienen. We moesten wel veel kilometers rijden. LPG tanken in de stad kon niet. Tankstations mochten geen LPG-tank installeren in de bebouwde kom. Dat was ons niet verteld bij de aanschaf.

Parkeren in een parkeergarage was uitgesloten wegens het ontploffingsgevaar van de LPG-tank. Dat was ons niet verteld bij de aanschaf. Zodra je de kosten had terugverdiend kwamen er nieuwe kosten. Die waren ons niet verteld voor de aanschaf. Je betaalde meer voor een beurt dan voor een benzinewagen, maar ja…dat verdiende je terug als je voldoende kilometers deed.

Die kilometers deed je bij voorkeur in het binnenland. Eens de grens over was het zoeken naar een LPG-pomp.  Duitsland was en is een dieselland. België had niet voldoende kilometers om overal LPG- pompen te hebben, Frankrijk en Spanje hadden alleen LPG-pompen op de autostrades en de tolwegen. Dat was ons niet gezegd bij de aanschaf. Alleen Italië deed ook mee aan de LPG.

Het vinden van een pomp was één zaak. Dan moest je de juiste nippel nog in huis hebben. Elk land had zijn eigen regels bij de LPG pomp. Terwijl de diesel en benzinerijders (die vervuilers van de openbare ruimte) ongehinderd overal hun tank konden volgooien moest de LPG voor elk land een andere nippel hebben om de toevoer aan te sluiten op zijn LPG-tank. Dat werd ons niet gezegd bij de aanschaf.

In het ene land kon je dan zelf tanken, in het ander land was het strikt verboden om dat te doen. LPG werd steeds minder populair. De overheid moedigde het gebruik ook niet meer aan. Ik rij al jaren niet meer op LPG.

Nu wil de overheid opeens dat ik in een elektrische auto ga rijden. Om de nadelen een beetje weg te werken krijg ik wat voordelen. Als ik zo een auto heb kan ik maar een beperkt aantal kilometers rijden voor ik hem opnieuw moet opladen. Een groot deel van die kilometers moet ik doen om een oplaadpunt te vinden. Het opladen kost iets meer tijd dan het voltanken. Als er wat meer elektrische auto’s komen  zal je er dus rekening moeten mee houden dat je wat langer in de file zult staan bij een oplaadpunt.

Er komen meer oplaadpunten, zeker. Maar wat is meer en waar komen die. De leveranciers van elektrische stroom zullen oplaadpunten aanleggen. In de Randstad zal dat misschien nog wel meevallen, maar daarbuiten.

Zullen die stroomleveranciers tot een akkoord komen zodat je geen 12 hulpstukken nodig hebt om overal te kunnen tanken. En zal men ook met het buitenland tot zo een akkoord komen. Zal men trouwens in heel Europa voldoende oplaadpunten voorzien of zal men, zoals voor de LPG vroeger, een speciaal boekje moeten samenstellen met de plekken waar men terecht  kan om een lege tank/accu te laden.

Zeker, de elektrische motor is een schone motor. Hij rijdt op stroom. Maar die stroom moet ergens vandaan komen. Wordt dat allemaal groene stroom? Kunnen de molenparken en de zonnecelpanelen al die stroom opleveren? Blijft er dan nog genoeg schone stroom over voor het gewone elektrische huisnet? Als de elektrische auto opeens echt populair gaat worden en er dus meer vraag komt naar stroom, wie zal die prijsopdrijvende vraag dan moeten betalen? Dat wordt ons niet gezegd bij de aanschaf.

Ik blijf wel rijden met mijn diesel met een schone uitlaat tot al die problemen zijn opgelost. Eén LPG-avontuur in een mensenleven is voldoende.

De wereld om mij heen