Game: Alice: Madness Returns (PS3, ook voor pc, Xbox 360)  | Release: 14 juni
Ontwikkelaar: Spicy Horse | Uitgever: Electronic Arts
Genre: Platform

Dat de wereld van Alice in Wonderland niet zo rooskleurig en vrolijk is dan het oorspronkelijke verhaal of de vele films doen vermoeden, werd wel duidelijk toen American McGee in 2000 met haar (game-)versie kwam van het welbekende sprookje. Elf jaar later komt Electronic Arts met een opvolger van het goed ontvangen debuut en de toekomst van de ietwat gedeprimeerde Alice ziet er weer niet vrolijk uit. In ieder geval zagen we haar in de vele films of in het sprookje niet rondlopen met een enorm vleesmes…

Wel in Alice: Madness Returns, dat zoals gezegd een nieuwe en lugubere kijk biedt op het oorspronkelijke verhaal. Madness Returns speelt zich direct af na de gebeurtenissen uit het eerste deel. Alice is vrijgelaten uit het gekkenhuis en woont nu in een weeshuis in het Victoriaanse Londen, onder het toeziend oog van psychiater Doctor Angus Bumby. Maar echt genezen van haar trauma is ze niet. In haar waanbeelden probeert zij hopeloos antwoorden te zoeken op de werkelijke oorzaak van de brand in haar huis, die de dood van haar ouders tot gevolg had. En in die waanbeelden speel jij als Alice een erg grote rol.

Eenmaal in Wonderland…
De erg levendige dromen brengen je terug naar Wonderland, dat er bij een eerste bezoek opvallend goed bijligt. Het duurt niet lang voordat dit verandert. Bij een bezoek aan het rijk van de Hoedenmaker wordt al snel duidelijk dat Wonderland er net zo troosteloos uitziet als in het eerste deel. Eenmaal bij de uit elkaar gereten Hoedenmaker aangekomen, kom je erachter dat een kwaadaardig tweetal, een machineversie van de Maartse Haas en de Zevenslaper, plannen heeft om Wonderland verder naar de afgrond te helpen. Hiervoor hebben ze een trein ontworpen, die jij moet zien te stoppen.

Het ietwat merkwaardige verhaal doet dus duidelijk niet veel onder aan de gekheid uit het eerste deel. Ook in Madness Returns schetst American McGee weer een bijzonder beeld van Wonderland, inclusief de vele vreemde bewoners ervan. De stijl van de game is erg grauw en voelt wat onwennig aan, maar de vele terugkerende personages uit het eerste deel maken veel goed. De gedateerde graphics zetten Wonderland minder mooi in de verf dan gehoopt, al zal de gemiddelde platformliefhebber daar geen groot probleem van maken.

Bring it on!
Ikzelf ben niet zo’n fan van de manier waarop het verhaal wordt verteld. De tussenfilmpjes, die neerkomen op interacties tussen kartonnen figuurtjes, zuigen je niet in het bizarre verhaal en zorgen voor een statische ervaring. Dan valt ook op dat deel twee lang niet zo bizar en volwassen is als het origineel, temeer omdat de nieuwe vijanden weinig tot de verbeelding spreken. Geen zeer misvormde mensen, maar karakterloze hoopjes olie met poppengezichten of machines met menselijke trekjes. Het is de ontwikkelaars wel mee te geven dat je een groot verscheidenheid aan vijanden zult tegenkomen, al had ik persoonlijk wat meer uitdagende eindbazen willen zien.

De manier waarop je jouw tegenstanders een kopje kleiner maakt, werkt echter zoals vanouds goed. Het vleesmes is een simpele manier om vijanden te vermoorden, al zijn er leukere alternatieven. Zo heb je onder meer een stevig stokpaard, een gloeiend hete theepot en een pepermolen tot je beschikking om het gespuis een goede les te leren. Bring it on!

Gevarieerde actie
Wel probeert Spicy Horse, meer dan de vorige ontwikkelaar Rogue Entertainment, om variatie in de gameplay te bieden. Het is dus niet alleen springen en vechten wat de klok slaat, maar ook puzzels oplossen en zelfs wat opvallende minigames spelen. Denk in deze gevallen aan het naar beneden glijden van een lange glijbaan, interessante 2D sidescrolleractie of redelijk makkelijke legpuzzels. Stop dit alles in het vreemde jasje dat American McGee’s Alice heet en je krijgt een zeer vermakelijke speelervaring voorgeschoteld.

Het zijn slechts een opstapeling van kleine minpuntjes, die Alice: Madness lang niet zo vermakelijk maakt als het eerste deel. Grafisch loopt de game wat achter op andere titels die onlangs zijn verschenen en het soms onnavolgbare verhaal kon wel wat vreemder en grover. De gevarieerde vijanden en de vaak ietwat donkere levels maken veel goed en ook de gameplay verveelt nooit door door de vele verzamelbare items die verdeeld liggen over de levels.

Conclusie
Met dat gezegd blijft Alice: Madness Returns een beetje hangen tussen het milde volwassen thema en toegankelijkheid. Dit terwijl Rogue Entertainment – eveneens ontwikkelaar van een aantal Quake-games – niet schuwde om absurd en grof te zijn. Dit bleek achteraf het grote succes te veroorzaken. Deel twee is minder vooruitstrevend, maar voldoet als gemiddelde platformgame.

+ Alice nog steeds een beetje gek…
+ Verscheidenheid aan platformelementen
+ Opvallende minigames
- … maar niet zo gek als in deel 1
- Nergens vooruitstrevend
- Grafisch gedateerd