De Australische overheid heeft besloten het exportverbod voor vee naar Indonesië op te heffen.

De minister van landbouw Joe Ludwig zei dat hij er vertrouwen in had dat Indonesië volgens de Australische normen met de dieren om zal gaan. Waar dat vertrouwen op gebaseerd is wordt niet vermeld.

Slachthuizen moeten voortaan bewijzen dat ze zich houden aan de richtlijnen voor dierenwelzijn. Ook zal het vee beter worden gevolgd, aldus Ludwig.  Hoe dat zal gebeuren wordt wederom niet vermeld

De Australische regering stond de laatste maand onder druk van boeren. Zij vreesden dat het exportverbod zou kunnen leiden tot banenverlies en een daling van de binnenlandse vleesprijzen. De vrees dat dit zou kunnen gebeuren was kennelijk genoeg voor de regering om het exportverbod in te trekken.

Indonesië martelt en slacht op gruwelijke wijze onverdoofd het vee uit australië

ABC filmde in een aantal Indonesische slachthuizen hoe koeien gruwelijk werden mishandeld voordat zij werden gedood. Op die beelden was te zien hoe dieren hun poten braken, hoe zij werden geschopt en geslagen, voordat zij, soms met botte messen, werden gedood. Hierop besloot de regering vorige maand een exportverbod in te stellen. Dat deze martelpraktijken en de gruwelijke onverdoofde slacht in indonesië onveranderd is, ligt voor de hand. Het is 1 maand geleden dat het exportverbod werd ingesteld. Wie denkt de australische overheid voor de gek te houden. Het is absoluut ondenkbaar dat er aan de slachtwijze iets veranderd is. Ieder weldenkend mens zal vol onbegrip zijn hoofd schudden bij zoveel opgestapelde onzin.

In Indonesië is er geen mens die zich ooit druk maakt over hoe zo’n koe aan haar einde komt.

Ooggetuige verslag:  Op de slachtfeesten bij de moskee  staan de mensen onaangedaan te kijken als de slachters de beesten een voor een de strot doorsnijden en ze daarna op een stapel gooien waar ze nog een tijdje blijven spartelen tot ze zijn leeggebloed. Die beesten hebben dan al een paar dagen vastgebonden gestaan op het parkeerterreintje voor de moskee, waar de kinderen ze schoppen en stompen, en ze pesten met stokken en takken. Niemand die daar iets kwaads van denkt, laat staan dat iemand daar iets van zegt. Het komt gewoon niet in de mensen op. Wie hier woont raakt eraan gewend.  Je stompt af.  Als ik op een markt in noord-Sulawesi loop en daar zie hoe ze vleermuizen en ratten roosteren op stokjes, en als ik hele varkenskoppen zie uitgestald, denk ik daar amper meer kwaad van. Alleen als een klant een hondje uitzoekt, en dat dan voor onze ogen met een knuppel wordt doodgeslagen, dan moet ik mij even verbijten, en haastig de andere kant op kijken.  ‘Dierenbescherming staat in Indonesië nog in de kinderschoenen’, zegt een medewerkster van het ministerie van Landbouw. En dat is zacht uitgedrukt. Er is geen wet die de dieren beschermt, en er is geen diervriendelijk bewustzijn in dit land. Een dier is hier voor de meeste mensen iets wat je kunt eten of verkopen.

afmaken eigen vee door boeren in australië
Gisteren nog werd bekend dat Australische boeren deze week zouden beginnen met het afmaken van hun vee, uit angst voor overbegrazing en andere schade in hun te volle weiden en stallen.Dit afmaken van hun eigen vee zou ook wel eens voor de nodige onwelkome en onfrisse tv beelden voor het australische en het wereld publiek kunnen zorgen. Vandaar dat de gruwelijke beelden maar beter uit indonesië kunnen komen. Van de indonesische moslims slachters weten we inmiddels niet beter.

De Indonesische reaktie is zoals verwacht gekwetst en nationalistisch.

De provinciale autoriteiten in West Nusa Tenggara hebben officieel bekendgemaakt dat daar koeien volgens lokale gebruiken en religieuze voorschriften worden gedood.  Bovendien slachten ze alleen ‘eigen’ koeien. Die Australische beesten willen ze niet eens meer slachten.

Het is de groeiende teneur van de Indonesische reactie. Zelfs de regering gaat mee op deze nationalistische golf: Als de Australiërs geen koeien meer sturen, ‘dan halen wij ze gewoon uit Nieuw-Zeeland of Brazilië’, zegt coördinerend minister van Economische Zaken, Hatta Rajasa. En trouwens, zegt hij, Indonesië is toch al bezig het belang van vleesimport te verminderen tot minder dan 10 procent van de nationale behoefte (is nu nog 40 procent). Met andere woorden: straks hebben wij die buitenlanders helemaal niet meer nodig.

diverse bronnen w.o. de Volkskrant 11-7-11