Hier zit ik dan, alsof ik niets anders kan. Voor mij een leeg wit scherm. Het wil niet lukken, dat optimistische geluid dat ik wou laten horen op deze zonnige dag. Het is mijn eigen schuld. Het is weekend en dan lees ik niet alleen die stukken krant die ik in de loop van de week opzij heb gelegd wegens gebrek aan tijd, maar ook de stapel reclamefolders die dan bij mij op de mat vallen. Het ene is een verhelderende aanvulling op het andere. Ik lees over crisis, hoe moeilijk wij het hebben, wat er allemaal fout loopt in onze samenleving en hoe we rechttoe rechtaan afstevenen op een sociale ijstijd vol tekorten.

2012 is geen jaar om naar uit te kijken als u dat al deed. Zowat alle oogsten zijn mislukt behalve die die op het laatste ogenblik nog gered konden worden. Daardoor is er dan weer een overschot ontstaan wat economisch gezien zeer slecht is. De aardoliebronnen zijn zowat leeg. Buiten die petroleumvelden die recentelijk ontdekt zijn in de Noordzee en die voorraden die ze gaan opzoeken onder het al maar smeltende poolijs. Het weer is volledig van slag. De koude zomer was een ramp in deze tijd van de opwarming van de aarde. De warme nadagen zijn zeer nadelig omdat de natuur nu volledig het noorden kwijt is. Dieren dreigen hun winterslaap mis te lopen en andere dieren planten zich ongeremd voort omdat ze het een geschikte temperatuur hiervoor vinden. Er is zo langzaam een tekort aan veel omdat er een teveel is aan een hele boel. En het is allemaal slecht voor de economie. Dus worden de banken en de aandeelhouders nerveus. Dat is ook slecht voor de economie. De banken lenen geen geld meer uit, wat toch één van de kerntaken van een bank is leerde ik altijd, omdat ze bang zijn dat ze het geld niet meer terug zullen zien (dat heet bedrijfsrisico). Verder is er een pleidooi om het geld af te schaffen en het betalingsverkeer via pinnen en overschrijven te laten gebeuren.Dat is veiliger. Hoe zo veiliger? De overheid kan niet eens de veiligheid van de eigen informatie garanderen. Als ik dus morgen de 1-tjes en 0-letjes, die de vertaling zijn van mijn bezit bij de bank, van mijn scherm zie verdwijnen omdat iemand een code heeft gekraakt, dan is dat veiliger dan dat iemand mijn zakken rolt. De goudstandaard is het blijkbaar ook niet meer. Economen geven de raad om maar niet in goudaankopen te vluchten. Beter zijn grondstoffen. Meer rendement. Maar was goud niet ooit een grondstof. En als ik veel grondstoffen bezit en die grondstoffen worden verbruikt ben ik dan rijker of armer geworden? De meeste voetbalclubs zijn of failliet of in handen van mensen die nooit bankroet kunnen gaan omdat zoiets in hun handeltje niet bestaat. Maar de spelers kosten aan de clubs stukken van mensen. Dat zijn het ook. Mensen die stuk kunnen gaan, mensen die er de brui aan kunnen geven, mensen die gewoon te oud worden. Een slechte investering dus. Waarom zouden toch al die grootverdieners dan zo grif investeren in sport, een vrijetijdsbesteding die dient opgenomen te worden in de economische katern van een krant en geen aparte afdeling mag vormen. Amerikaanse sportlieden komen in Europa een cent bijverdienen omdat in hun land de competitie stil ligt wegens een staking. Ratten noemde ze dat vroeger. Sporthelden heet het nu.Er is blijkbaar dus een te weinig omdat er een overschot is. Ook in de sport.

We zitten dus in een crisis. Gelukkig wij niet alleen. Over de hele wereld heeft men er langzaam aan last van. Het is opvallend hoe snel de vroegere communistische landen hun slechte gewoonte van óver controleren van hun burgers hebben losgelaten ten voordele van een deel van die burgers. Met elke klik van de klok komt er ergens in een gewezen communistisch land wel een miljonair bij. Door de wapenhandel, door het doorverkopen van zaken die beslist binnen de grenzen moeten blijven, door moord en doodslag, door list en bedrog. Methodes die hun nut bewezen hebben in de meeste andere landen. In vele gebieden is er geen armoede en corruptie. Er is armoede door de corruptie. De rest van de wereld werkt daar welgemoed aan mee. Omdat het niet economisch is om dat niet te doen. Om onze belangen te beschermen daar ter plekke. Maar ik heb geen belangen daar ter plekke. Trouwens, dat truckje helpt niet want het is hier crisis. In China, één snel groeiende economische grootmacht, worden de kunstschatten onder de ogen van de bijziende bewakers gestolen. Unieke werken die op de markt het tiende van hun waarde doen. Welke markt is dat. Ik kan geen kunstmarkt vinden waar ik iets wat ik zou willen kan kopen voor het tiende van zijn waarde. Maar die markt  bestaat dus. Als dat niet zo was zouden die dieven wel heel achterlijk zijn. Een Mingvaas stelen om er een bosje margrietjes in te zetten lijkt mij niet een toonbeeld van productiviteit. Dan kan je beter melkpoeder met kalk vermengen en dat verkopen als babyvoedsel. Is niet origineel maar het werkt. Zo kom ik bij mijn wekelijks pak reclamefolders. Met een beetje geluk kan je in dit door crisis getroffen land alles kopen met 50% vermindering. Dat zegt natuurlijk iets over de winstmarges op de rest. Een zaak moet toch iets winst maken om te blijven draaien en ergens zullen er dus producten in die zelfde schappen liggen die die 50% vermindering moeten opvangen. Is het ook al opgevallen waar wij in de crisis zoveel last van hebben. De folders van de prijsvechters bekijken. Die verkopen bijvoorbeeld wijn en zalm in divers bereidingen, maar ook computers en telefoonabonnementen, en luxebonbons en sporttoestellen…Wordt het niet tijd dat we het woord crisis opnieuw gaan definiëren. Crisis is het als we niet alles direct kunnen kopen wat we willen hebben. Dat er daarnaast in onze samenleving nog mensen zijn die echt te kort komen om menswaardig te leven dat is crisis.

Crisis van de samenleving.

De wereld om mij heen