Iedere bewoner van Nederland wordt regelmatig op de één of andere manier bestookt met de vraag om een financiële gift te doen voor een meer dan voortreffelijke zaak. Van het Leger des Heils en het Rode Kruis tot het buurthuis om de hoek, allen zijn voor hun bestaan voor een deel afhankelijk van de bijdrage die u zo vriendelijk zou willen zijn om over te maken, in de bus te deponeren, te pinnen, te chippen, als toeslag te betalen. Het hoeft niet veel te zijn. Elke euro is meegenomen en vele kleintjes maken, dat is van oudsher bekend, een grote.

Om dat afschuifgedrag te stimuleren organiseert elke verzamelclub van standing een actie. Als het even kan via de TV, een trapje lager staat de radio, dan de kranten, de lagere overheid, folders, brieven, e.mails, telefoonoproepen.

Kortom, liefdadigheid is big business. Doorwinterde emotiebespelers tokkelen met veel overtuiging op de snaren der gevoelige zielen. Leden van het gilde der BN’s worden voor de kar gespannen, krijgen de titel van ambassadeur, lenen stem en aanschijn ten bate van een rijke oogst aan kleintjes, die, zoals u weet, een grote maken. Instellingen die het echt gemaakt hebben werken internationaal en maken deel uit van het steeds groter wordende legioen van geld wervers voor het goede doel. Daardoor is zowat iedere dag van het jaar uitgeroepen tot de “geefdag voor….”

Schaamteloos wordt de brave burger voorgehouden dat het leven van zowat de rest van de wereldbevolking, van de volledige fauna en flora hier en elders, van alles wat beweegt of stilstaat maar het waard is om behouden te worden, afhangt van de bijdrage die zal worden overgemaakt, in de bus gedeponeerd, gepind, gechipt.

Om de collectieve collecte kracht bij te zetten gebruiken de inzamelaars met standing de formule van het Gala. Op zo een gala, waar men hoopt vele kleintjes bijeen te krijgen, staan, hangen en zitten personaliteiten in smoking die zich opofferen voor het goede doel met een glas champagne in de hand, een kreeft op het bord, een oester tussen de kiezen. In ruil verschijnen deze weldoeners met naam en toenaam en bedrijfstitel In de speciale rubrieken van de kranten en tijdschriften en wordt er naar hun liefdadig gedrag verwezen om de brave burger er toe aan te zetten om toch vooral aan de vele kleintjes te denken die, zoals u weet, een grote maken. Politici zijn niet te beroerd om even de werkzaamheden met betrekking tot het schrappen van subsidies voor minder bedeelde medelanders of hongerende rampenlijders te verlaten om hun morele steun en imposante aanwezigheid te lenen voor een goed doel ter ondersteuning van de minderbedeelden en de rampenlijders. Bedrijven van naam, namen die bekend mogen, wat heet moeten, worden, geven opdracht om een flink bedrag via de afdeling publiciteit zichtbaar over te dragen naar de rekening van de bank, die met plezier alle gelden zal verzamelen en, in afwachting van de  opdracht tot betaling uit naam van het goede doel, deze gelden in bewaring zal geven bij een andere financiële instelling die hiervoor zeker rente zal betalen.

De brave burger, in de overtuiging dat hij, omdat hij het leven niet onaangenaam vindt, van oordeel is dat hij schuldgevoelens moet hebben en dat de enige manier om deze schuldgevoelens af te kopen er in bestaat om te storten voor al deze doelen die willen helpen daar waar het leven minder aangenaam is, stort, schrijft over, pint, chipt, koopt met een toeslag en loopt rond met speldjes, armbanden, sleutelhangers, poppetjes en honderden andere overmatige onzin spullen.

De wat beter gesitueerden, de bedrijfsbestuurders, de mensen die niet weten hoe een kleintje er uitziet waarover men altijd spreekt, hebben deze spullen niet nodig. Zij geven voor de belastingaftrek. Een stevig bedrag is namelijk goed voor een mooie belastingaftrek, waardoor de winstmarges toch weer de indruk kunnen geven stevig onder druk te staan, waardoor men misschien in een wat meer gunstige belastingschijf terecht kan komen. Dat is geen winst voor de belastingen maar winst door de belastingen. Aangemoedigd door die politici die beweren dat er geen geld is om alle noodgevallen in de wereld op te lossen, wat de vraag niet is, en daarom de kiezer aanzetten tot een gulle gift waardoor de staatsruif minder belast hoeft te worden. Niet alleen de staatskas wordt via een gulle gift minder belast, maar ook de gulle gever die zoiets meestal regelt via de accountant van het bedrijf dat met naam en toenaam te boek wordt gezet en daardoor besparingen kan doorvoeren op de uitgaven voor publiciteit.

De paradox is nu dus dat hoe meer geld er gedoneerd wordt hoe minder belastingen er betaald hoeven te worden door de sterke schouders van de samenleving. Maar omdat de overheid de belastinggelden ook nodig heeft om de noden in de samenleving te lenigen is die overheid verplicht om de brave burger meer belastingen te laten betalen. Dus elke grote bijdrage van een grootbezitter betekent direct dat u meebetaalt aan deze gift via uw belastinggelden. Zonder dat u, als brave burger, zelf heeft mogen beslissen waar deze schenkingen aan geschonken zullen worden.

Daarom zeg ik tegenwoordig: “Ik heb al gegeven, dank u…en meer dan ik mij kan veroorloven.”

De wereld om mij heen