Met verbazing heb ik kennis genomen van de verontwaardigde reacties op het nieuws van de plaszak voor de treinen zonder toiletvoorzieningen. Zoals zo vaak wordt de Nederlander eerst laat wakker. Er zijn in Nederland, naar ik heb begrepen, zowat 1 miljoen mensen die op de een of andere manier plasproblemen hebben. Dat zijn medelanders die dag in dag uit de confrontatie aan moeten met een omgeving die geen enkel begrip weet op te brengen voor hun probleem.

Als kleine knaap, die opgroeide in een stad, leerde ik van mijn moeder dat ergens tegen een boom of een lantarenpaal staan plassen niet kon. We waren gelukkig een beschaafd land en er waren overal openbare WC’s te vinden. Amsterdam bezat zelfs beroemde plashokjes, bekend als “de krul”. Voor meisjes was dat geen oplossing, maar het was vanzelfsprekend dat iemand met hoge nood altijd ergens terecht kon. De grote winkels hadden allemaal een WC voorziening en verder waren er de drankgelegenheden waar je kon binnenstappen en bij beleefd vragen werd verwezen naar de toiletten. In voorname zaken zat er wel eens een toiletjuffrouw. Kinderen mochten voor niks, bij volwassenen ging men uit van een vrijwillige bijdrage.

Tot in de jaren 60 van de vorige eeuw. Toen bedacht de overheid opeens dat al de plasplaatsen potentiële ontmoetingsplekken waren voor homo’s. Plashokjes werden ontuchthokjes en daar moest men tegen ten strijde trekken. Afschaffen dus. Kwam meteen goed uit. Er lag een flinke besparing voor de gemeente begroting omdat men die vervelende dingen niet meer schoon diende te houden. Streep door een  kostenpost. Maar de wijze dames en heren politici waren natuurlijk niet in staat om meteen ook een streep te trekken door de problemen van dat miljoen mensen die last hadden van een of andere kwaal. De mensen ging dus veel vaker gebruik maken van de voorzieningen die er nog waren bij de horeca en de grote winkels. Tot ongenoegen van de middenstanders natuurlijk die een overheidstaak, het voorzien in een basisbehoefte, op hun bord terecht zagen komen. De reactie was niet het terugfluiten van die overheid, maar het weigeren van de burger in nood.

Overal verscheen de mededeling dat de toiletten voorbehouden waren aan de klanten. Een junk die zich wou terugtrekken om een spuitje te zetten kon, mits aanschaf van een drankje, makkelijker een plek vinden dan een burger met een plasprobleem die, als hij telkens een consumptie moest nemen, wel kon blijven plassen. De overheid in al zijn of haar wijsheid besloot dat dat niet langer kon en trad harder op tegen de wildplassers. De burger met een plasprobleem werd een wetsovertreder. De buitenlandse voetbalsupporters die na een wedstrijd de horeca blij maakten met hij verbruiken van menig glas bier, bleken onbeschaafde en onhygiënische lummels te zijn die zich te buiten gingen aan het wildplassen. Schandelijk. Maar ik begrijp die voetbalsupporters wel. Die denken we gaan naar een beschaafd land. Als ze in dat land geen openbare toiletten vinden dan denken ze dat het hoort om ergens in de bosjes, in de haag of tegen een boom te plassen. Zij zijn thuis gewoon (man en vrouw) dat als je moet plassen je alleen maar de bewegwijzering hoeft te volgen naar een openbaar toilet. Een schoon en onderhouden openbaar toilet. Een voorziening van het openbaar bestuur voor een basisbehoefte van de burgers. Alleen in de Benelux zijn die zaken weg bezuinigd. Langs de wegen in de Benelux, in de benzinestations, zijn de meeste toiletten een belediging voor de gebruiker. Zelfs als er een toiletdame of heer aanwezig is met een prijskaartje.

Het is dan ook alleen maar in de Benelux mogelijk dat men treinstellen aanschaft zonder een toilet. En zonder protest. Omdat zoiets goedkoper is. Omdat op zo een kort ritje de reiziger de plas wel op kan houden. Een miljoen Nederlanders kunnen dat niet. Een miljoen Nederlanders hebben geen boodschap aan een kort ritje. Ze hebben de één of andere kwaal waardoor ze dringend moeten als ze moeten. Daarbij zijn niet alle toiletten op de stations zo maar bereikbaar.

De gezondheidszorg in Nederland is goed en dus worden we allemaal een stuk ouder dan onze voorouders. Maar ouder worden brengt mee dat de sluitspieren zoals alle andere spieren minder goed functioneren. Als we zo bezig blijven dan kan een wildplasser in de toekomst onder een bon onderuit komen door zijn 65+ kaart te tonen aan de agent. Of moet je voortaan een verwijsbrief van de huisarts meedragen om een plaszak te krijgen in de trein.

Namens 1 miljoen potentiële wildplassers, zorgzame overheid, bedankt

Der wereld om mij heen.