Het was 26 augustus 1970 toen Feyenoord de heenwedstrijd speelde in de finale voor de Wereldbeker. Het was tegen Estudiantes en de ploeg van Ernst Happel maakte zich op voor een bikkelhard duel.

In Rotterdam waren ze niet blij met de dubbele confrontatie met de Argentijnen, ze waren bikkelhard. Een jaar daarvoor eindigde de wedstrijd tussen AC Milan en Estudiantes in een veldslag. Letterlijk, want Franse spits Nestor Combin was flink bewerkt door de Argentijnse supporters en veldspelers met een blauw oog en gebroken neus al gevolg. Combin had Argentijnse roots en voldeed nooit aan zijn dienstplicht, hij werd door de plaatselijke politie gearresteerd en in elkaar geslagen. De voetbalwereld sprak terecht van schande.

Combin werd bont en blauw geslagen, maar ook op het veld waren de Argentijnen bikkelhard. Harde overtredingen stapelden elkaar in rap tempo op. Het was dan ook reden genoeg voor de Feyenoord-leiding om niet naar de wedstrijd te gaan. Uiteindelijk werd er toch besloten om naar Buenos Aires af te reizen.

Het reisde af naar Zuid-Amerika en verbleef daar in een armoedig gebouwtje. Dat was wel wat anders dan de luxe die ze gewend waren. “We zaten twaalf kilometer buiten Buenos Aires in een soort gevangenenkamp”, zei mister Feyenoord Coen Moulijn over de ervaring. “Bovendien was de beveiliging enorm, met heel veel soldaten. Het was precies het tegenovergestelde van dat schitterende hotel aan het Comomeer voor de finale tegen AC Milan. Wat hadden we de pest er in.”

Feyenoord kreeg steeds meer spijt dat het de 28 uur durende reis had afgelegd. Al klagend bereidde het zich voor op de wedstrijd, maar de voorbereiding kreeg een serieuze knauw toen Jan Boskamp naar het ziekenhuis moest. De spelers inspecteerde het veld van het stadion van Boca Juniors, La Bombonera, toen de wisselspeler een hoofdwond opliep door een gegooide munt uit het publiek. Toenmalig voorzitter Guus Gouwenberg was ziedend en wilde direct terug naar Nederland, maar trainer Ernst Happel reageerde enorm laconiek. “Zo’n grote kop als van Jan was ook moeilijk te missen.”

Op aandringen van de trainer gaat de wedstrijd gewoon door alleen waren de Rotterdammers in de beginfase overdonderd. Door twee fouten keek het al binnen tien minuten tegen een 2-0 achterstand aan. Maar de ploeg beschikt over veerkracht en via Ove Kindvall en Willem van Hanegem eindigt de wedstrijd uiteindelijk in 2-2.

De wedstrijd was vrij mak, de Argentijnen hielden zich in. Geruchten gingen dat Estudiantes van de bond te horen had gekregen dat het rustig aan moest doen. Argentinië wilde met het oog op de toekenning van het WK in 1978 geen risico nemen. Happel had dit allemaal al doorzien, hij waarschuwde de ploeg: “Die Argentijnen hebben hun ware aard in Buenos Aires niet laten zien. In Rotterdam zal je een heel ander team zien.”

Veertien dagen later, op 9 september 1970, zagen we inderdaad een hele andere wedstrijd. Een bomvolle Kuip zag hoe de gasten alleen maar bezig waren met treiteren en schoppen.  Het was dan bij rust ook nog 0-0. Happel besloot in te grijpen, hij wisselde Coen Moulijn. Die legendarische buitenspeler was nog nooit in veertien jaar gewisseld. Joop van Daele kwam er in: en zijn ultieme droom zou uitkomen. Hij voorspelde al dat hij zou scoren en dat deed hij ook. Met een droge schuiver in de 65ste minuut maakte hij de enige treffer van de wedstrijd. Moulijn is nonchalant over de wissel: “Het was natuurlijk een gouden wissel, dan ga ik achteraf ook niet zeuren. Ik speelde trouwens ook niet goed.” Joop van Daele werd met zijn goal wereldberoemd, maar ook de bril van Van Daele staat genoteerd in de geschiedenisboeken. Vlak na de goal pakte Oscar Malbernat de bril van de invaller, Carlos Pachame brak de bril in tweeën. Het brilletje van Van Daele wordt daarmee legendarisch en ook nog eens een hit in de muzieklijsten. Feyenoord won dus van de agressieve Argentijnen en veroverde zodoende de Wereldbeker. En hoe het zit met de bril van Joop…ach, die kreeg vanuit het gehele land maar liefst 167 brillen toegestuurd!