Het jaar bestaat tegenwoordig uit 11 maanden plus december. December is geen echte maand. December is een twijfelaar. Het is een feestmaand in het teken van alles behalve het normale dagelijkse leven. Voor december begonnen is moeten we al in feeststemming zijn. De Sint komt. Een stuk van november, een mooie stille vrome maand met redelijk wat laaghangende mist en de aankondiging van de winter, een maand met bleek vaal maanlicht als een verwijzing naar de eindigheid van het leven, een maand ook met windvlagen die de wolken uiteen rafelt, waarin het dekbed van de afgevallen bladen alle overtollige geluid afdempt, wordt al verpest door de luidruchtig schallenden mededeling dat de Sint, de zogenaamde kindervriend, per boot onderweg is. Daar is niets avontuurlijks of geheimzinnigs aan omdat we zeker zijn dat hij aan zal komen. Elke reclamefolder weet het ons met grote stelligheid te vertellen. Alleen is het nog een beetje onduidelijk wat hij voor wie bij zal hebben. Kinderen worden dus aangemoedigd om met luide, vaak te schelle, stemmetjes te zingen hoe goed deze heilige pakketbezorger is in de hoop dat ze wat lekkers krijgen plus iets uit de catalogus van de speelgoedhandel. Zodra december dan is begonnen gaat de beer los. Een groot deel van de anders toch wel vrij nuchtere Nederlandse bevolking loopt de hele dag prevelend rond. Sint…begint, Piet…anders niet…Pakketje…wat let je. Nederland is aan het dichten. In een land waar de dichtbundels van vakmensen gedrukt worden in een oplage van 500 onverkoopbare exemplaren voelt iedereen zich  opeens aangetrokken tot de dichtkunst. Niet direct als uiting van l’art pour l’art, maar meer als een vorm van wat we in proza elkaar niet kunnen vertellen doet als kromvers minder pijn. Plus natuurlijk het gegeven dat er een mogelijk pakketje aan vast hangt. Alhoewel het geheel geprogrammeerd staat als een kinderfeest komen die kinderen er bekaaid van af. Ze krijgen op een met opzet geheimgehouden manier wat speelgoed van een oude bijziende man  (als je niet weet van wie je het krijgt kan je niet boos zijn op de gever die het werk overlaat aan een stelletje Afrikaanse gastarbeiders die waarschijnlijk de verlanglijstjes niet eens kunnen lezen)  en moeten naar bed als de pret echt begint. Dan is de rest aan de beurt. De jong volwassenen tot de oud volwassenen zullen we maar zeggen.

Met de mond vol van alle soorten teveel suiker houdende traktaties mompel-lezen ze de op rijm gestelde karakterontledingen in de hoop dat de inhoud van het bijbehorend pakje beter is dan het rijmpje. Dat is meestal niet zo, hoe slecht het rijmpje ook is. De laatste hap genomen, de laatste slok, het laatste stukje inpakpapier in de vuilmand geploft en de verzameling CD’s met kerstmuziek komt te voorschijn. Onder het bespreken van de vakantieplannen, het bekijken van de veel te mooie fotografische weergave van de werkelijkheid in één of ander wintersportoord, klinkt van nu af aan, waar je ook gaat, komt, zit of staat, overal kerstmuziek uit al dan niet verborgen luidsprekers. De stille nacht wordt met een overvloed van decibels door de gehoorgangen geduwd. De belletjes van de arrenslee, hier te lande toch een soort illegale asielzoeker die weet dat hij op het einde van de maand terug moet naar het hoge noorden, en dat is hoger dan Friesland, klinken om je heen alsof er een zak knikkers wordt uitgestrooid. Vanaf nu houden we rekening met een andere tijdsindeling. Bij het vast stellen van de agenda is alles voor of na de kerst, voor of na de wintervakantie, voor of na eindejaar. Mensen delen elkaar ongegeneerd mee waar ze de “feestdagen” en nachten zullen doorbrengen, Thuis klinkt wat magertjes tenzij vergezeld van een excuus. “We krijgen de hele familie op bezoek”, “We gaan eindejaar doorbrengen in Egypte”, “De kinderen vinden het zo leuk”.

Beladen met grote overvolle boodschaptassen roepen ze uit : “we doen het simpeltjes dit jaar, het zijn er de tijden niet naar, het is een familiefeestje, we geven niet zo om uitbundig gedoe van veel eten en drinken, het moet vooral gezellig zijn.

Als het even kan wordt het hele huis groen en rood gekleurd, in elk stopcontact zit minstens één verlengdraad die uitloopt in slingers met binnen en buitenlichtjes alsof we in die speciale maand alles mogen vergeten over zuinig zijn met energie.

De enige echte werkbesprekingen die nog worden gehouden gaan over het menu, de receptuur en wanneer waar te bestellen. Er verschijnt geen krant, geen week-, geen maandblad meer of het laat je weten dat december een speciale maand is.

Een feestmaand. Ook voor de apotheker en de drogist. Hoofdpijntabletten, maagzuurremmers, kalmeermiddelen, wondenverzorgers, brandwondenzalfjes, ze staan allemaal hoog op de boodschappen lijst. De Nederlander weet dat hij aan een zekere mate van zelfoverschatting lijdt en dus teveel zal drinken, teveel zal eten, te moeilijke gerechten zal willen maken, te botte messen zal hanteren, te warme schalen zal willen vast nemen.

Onderwijl is men in de nog weinig resterende vrije tijd volop bezig met het voorbereiden van deze vreemde maand. Voor een deel van de bevolking kan december niet snel genoeg voorbij zijn en daarom beginnen ze alvast vanaf de eerste dagen vuurwerk af te steken. Speciaal gespaard, de Nederlander heeft een zuinige aard, van vorige december. Omdat de Nederlander ook een sociaal wezen is laat hij zo een vroege knaller niet alleen aan het werk. Zodra er ergens één knal te horen is, volgt er vrij vlug een tweede en een derde. Om op die manier al wat leeft en oren heeft langzaam gewoon te laten worden aan het uiteindelijke geluid van vele duizenden euro’s die uiteen spatten. Zinloze geldvernieling maar het moet kunnen.

De ontlading van “eindelijk is december voorbij”. Het is dan ook het moment dat iedereen iedereen geluk wenst met het einde van die speciale maand. December. Een wonder van economisch verplichte feestelijkheid. En vooral, laten we het niet vergeten, en vooral zoooo gezellig.

De wereld om mij heen