Heerlijk is dat, zo een nieuw jaar. Als een fris, net gewassen en gestreken, overhemd. Nog geen spatje tomatensoep of vlekje eigeel erop. Het geeft een gevoel van “het feest kan beginnen”. Het wordt genieten. Je weet dan nog niet wie de catering doet en wat er allemaal op tafel zal komen. De zwaar te verteren schotels liggen al wel klaar, maar je kan ze nog niet zien. Voorlopig ben je nog aan het aperitief, zelfs met een hapje.

Die aanloopperiode is voor mij ook telkens het moment dat ik mijn werkplek ga opruimen. Op dringend verzoek van mijn echtgenote. Omdat mijn echtgenote beschikt over een goed geoefende stem doe ik dat ook uit respect voor de buren. Die hebben nog geen dubbele beglazing.

Jaarlijks besluit ik bij het begin van de nieuwe zakagenda om nu eindelijk eens wat zaken weg te doen. Om eerlijk te zijn neem ik dat besluit zo wat elke dag van elk jaar dat voorbij gaat. Ik maak er ook telkens een begin mee. Toch blijkt op het einde van een jaar weer dat er een meer dan overvolle verhuisdoos rommel (woorden van mijn echtgenote) is bijgekomen. Omdat we het voordeel hebben dat we een schuurtje ontberen kan zo een doos niet worden weggeborgen om het nageslacht op te zadelen met het dumpen van dat minder prettig deel van de materiële erfenis.

Ik zit nu dus klaar in de startblokken om mijn kinderen een plezier te doen. Vooral niet rondkijken heeft de ervaring mij geleerd. Rondkijken resulteert in moedeloosheid om het onmogelijk te beantwoorden : waar te beginnen. Zoals die man zei over zijn vrouw met stevig overgewicht : er is zoveel.

Jaren geleden liep ik mee in een bijscholingstraject en omdat er in mijn rooster een halve dag vrij viel besloot ik een cursus Time Management te volgen. Eén van de eerste lessen was : als je tijd wilt winnen, gooi dan zoveel mogelijk zaken weg. Vooral, en dat was een basis regel, als je iets wilt weggooien, niet lezen. Zodra je begint met een stuk te lezen ben je verloren. Nu is het moment in mijn leven gekomen om te bekennen : “Juf, ik kan dat niet.” Voor ik iets in de muil van de papiermand deponeer moet ik altijd eerst eventjes lezen wat dat ook weer was. Het is verbazingwekkend hoe veel belangrijke zaken je dan tegenkomt. Aantekeningen die vooral opgeborgen moeten worden, al was het maar in de map “aantekeningen”. Mijn ervaring, zodra je zo een papier verscheurt en weg gooit gaat de telefoon of staat er iemand voor de deur die dringend die informatie nodig heeft die in snippers in de stofzuiger is verdwenen.

Voor, naast en achter mij liggen dus nu hoopjes beschreven en bedrukt papier, ooit weggelegd in een wel bepaalde (volg)orde en voor een welbepaald doel. Door het verrangschikken en verplaatsen en zoeken van en met en in die stapeltjes is er van enige orde niets meer overgebleven. Het enige gemeenschappelijke dat al die stukjes papier nog hebben is dat ze bedoeld waren om iets mee te doen. Waarschijnlijk als vertrekpunt van een stukje, mogelijk als een onderwerp waarop gereageerd moest worden, in elk geval als basis van (nog niet verwerkte) ergernis. Tussen die papiertjes zit natuurlijk zowel koren als kaf, zaken die achterhaalt zijn, onderwerpen die zichzelf al hebben afgestraft, thema’s waarvan ik mij niet meer kan herinneren waarom ik er iets mee moest. Echter, om dat te weten te komen ben ik verplicht om die papiertjes weer terug te lezen. Daar gaat dus de basis van de cursus in time management. Ik ontkom niet aan het lezen, soms ontcijferen, van de boodschappen aan mezelf ooit gericht als geheugensteuntje. Nu ben ik iemand die van nature de neiging heeft om korte mededelingen vrij cryptisch te verpakken.  Zo vind ik een briefje met “tolerantie is geen wraak”. Zeker een zinvolle en diepe gedachte. Maar wat was de aanleiding, wat is het kader, waar ik deze mooie kreet in wou plaatsen? En ik moet ook verder opletten. Een briefje met melk, brood en beleg als informatie kan evengoed een verdwaald boodschappenlijstje zijn, als een bedenking over de  maar stijgende prijzen, als een scherp stukje over het steeds vaker gebruik om buitenhuis te ontbijten.

Het is duidelijk. Het opruimen zal ik nog even moeten uitstellen, ik moetl me eerst nog even door die berg informatie over het oude jaar heen werken.

Het nieuwe jaar is voor mijn papiertjes nog niet begonnen.

De wereld om mij heen