Afscheid….

Er is een mens gestorven.

In Spanje.

Zo maar op straat.

Hij liep opeens tegen het einde van zijn tijd aan.

Zijn lichaam viel op de grond. “Dood” zei de ziekenbroeder.

Het was een stevige man. Een boerenzoon. Wat hij niet wou zijn. Hij had andere dromen. Hij studeerde, werd landmeter, hij zou de wereld ingaan. Tot zijn droom uiteen spatte. Zijn vader stierf en hij werd boer. De oudste zoon. Hij kreeg de zorg voor het land. Hij gleed terug de wereld van de seizoenen in. Terug naar het kleine dorp waar hij net was uit weg geslopen. Hij kreeg problemen met wie en wat hij was. Opgesloten in de kooi van zijn tractor. Zijn optimisme werd aanvaarding, gelatenheid, onrust.

Zijn stem bleef hangen in zijn keel. Zijn lach was geen vrolijkheid. Hij at en dronk alsof het werk fysiek zwaar was. Tobben en zorgen maken verbranden niet dat teveel. Hij liep onrustig zijn stukjes land af.  Hij vond in het dorp zijn oude schoolmakkers terug die net als hij de dorre, droge grond door hun handen lieten glijden en wisten dat dit jaar de winst weer klein zou zijn. Ze hoefden niet te praten. Ze hadden dezelfde problemen. Dezelfde angst voor morgen.  Het was allemaal terug te vinden in de uitgedrukte sigarettenpeukjes tussen hun voeten. Het was wachten tot de regen kwam, of de zon op tijd zou zijn, de oogstmachines konden verschijnen. Het weer bepaalde de agenda dag na dag na dag na dag, jaar na jaar. Daar tegen leefde hij in verzet. Lijdzaam.

Tot zijn lichaam het leven zat was.

Er is een mens gestorven.

In Spanje.

Gewoon op straat.

49 jaar.

Mijn schoonzoon.

David.

De wereld om mij heen