Heerenleed, en waarom pijn niet altijd fijn is

Ooit, in een grijs en ver verleden, toen muziek nog muziek was.
Toen je in de kroeg nog mocht roken, toen je nog een treinkaartje gewoon aan het loket kon kopen, toen de hormonen nog door mijn lijf gierden met de snelheid van een op hol geslagen turbo.
Besloot de jonge Azijnpisser een welverdiende vakantie te vieren.
De vakantie zou gevierd worden ergens in Frankrijk, aan de kust van de Atlantische Oceaan, aan de Côte des Sables.
Samen met een groep vrienden zouden wij de lokale bevolking gedurende een aantal weken aangenaam verpozen met onze aanwezigheid.
De vriendengroep was inmiddels al ter plaatse gearriveerd, ik zou het gezelschap na reizen.

Ik had de nachttrein gepakt van Amsterdam naar Parijs, daar moest ik uit stappen op Gare du Nord.
De metro pakken naar Gare d’Austerlitz en vandaar de trein pakken naar Bordeaux.
Onderweg waren twee meisjes uit Zweden in gestapt, al snel waren we in een geanimeerd gesprek verwikkeld.
Zij moesten naar Biaritz en we besloten om samen verder te reizen.
Ik was al vaker in Parijs geweest en aangezien ik op slag verliefd, dat gebeurde wel vaker in die tijd, was geworden op een Zweedse godin met de meest mooie diepblauwe ogen, die ik ooit gezien had, besloot ik de galante ridder ui te hangen.
In Brussel stapten ook nog twee Duitse jongens in, zij moesten ook naar Parijs.
Een van de twee kon gitaar spelen, de godin met de ogen had alle aandacht voor hem.
Ik besloot ter plekke een hekel aan hem te krijgen, mijn muzikaliteit beperkt zich tot het spelen van een neusfluit zei het niet geheel onverdienstelijk.
Echter om in competitie te gaan met een gitarist teneinde de aandacht van de engel met de ogen terug te winnen ging mij te ver, eerlijkheidshalve leek het me ook een kansloze zaak.
Zijn kompaan was wel aardig die had drank bij zich, veel drank.
We besloten samen ons verdriet te verdrinken, waarschijnlijk was hij niet anders gewend.
De gitarist kreeg de aandacht van de dames, hij de aandacht van Bachus.
Op Gare du Nord namen we afscheid van het Duitse duo, zoals in die tijd gebruikelijk werden telefoonnummers uitgewisseld.

Op Gare d’Austerlitz namen wij de trein richting Bordeaux/Biaritz.
In de coupe zaten een stel stomdronken, maar wel gezellige Engelsen.
Tot aan Bordeaux was het een al jolijt, de drank vloeide rijkelijk.
Uiteindelijk stapte ik uit, na een uiterst hartelijk en roerend afscheid van mijn vier Zweedse godinnen. (ja ik zag inmiddels dubbel)
Gehuld in nevelen van alcoholische spiritualiën ging ik op zoek naar een bus die mij naar mijn vrienden zou brengen.
Op een busstation vond ik eindelijk de halte waar ik moest wezen.
Tot op de dag van vandaag staat me helder voor de geest, hoe is het mogelijk na al die drank, wat een bizarre dienstregeling men hanteerde.
Er ging een bus om 8.30 (die was al geweest) 11.15 (die nam ik) en om 14.18 (?), niet 14.15 maar 14.18.
De reis zou ongeveer een half uur in beslag nemen, verzekerde de buschauffeur me.
Dat werd uiteindelijk een uur, geloof het of niet, de chauffeur kwam onderweg een bekende tegen.
Midden op een plein in een slaperig Frans dorpje zette hij de bus stil, met zijn vadsige bovenlijf hing hij uit het raam om uitvoerig met een kennis te kouten.
Mijn mede passagiers lieten het gelaten toe, niemand had haast.

Uiteindelijk was ik dan op plaats van bestemming.
Nadat de camping beheerder mij de plek had aangewezen waar mijn vrienden hun bivak hadden opgeslagen kon ik mijn spullen dumpen.
Overigens dat deed hij pas nadat hij me ernstig had toegesproken over het gedrag van mijn vrienden die zich naar verluid hadden misdragen.
Uiteraard gaf ik hem volste gelijk, ik reageerde zelfs enigszins verontwaardigd om hem een plezier te doen.
Nadat ik hem beloofd had mijn kompanen ernstig aan te spreken over hun liederlijk gedrag, kreeg ik een ferme hand van hem (hij wist natuurlijk niet dat de ergste van het stel net gearriveerd was)

De tenten waren leeg, dus ging ik er vanuit dat de meute op het strand lag.
Ik besloot hetzelfde te doen, alvorens dat te doen trakteerde ik mezelf nog op een glaasje Pastis d’orchaise.
Helpt goed tegen een brak gevoel, op sommige plekken in Frankrijk met name aan de Middellandse Zee noemen ze het ook wel een Morresque. (niet te verwarren met de zwaardendans dat is met 1 r)
Het was druk op het strand, het leek wel een kolonie zeehonden die dicht op elkaar gepakt zat aan de branding.
Ik besloot een rustigere plek te zoeken, en kwam uiteindelijk op een rustig deel van het strand.
Aangezien alle aanwezigen op dit deel van het strand poedelnaakt waren ging ik er vanuit dat het een naaktstrand was.
Nadat ik mijzelf had verlost van de laatste lapjes textiel, bevond ik mij in adamskostuum.

Aangezien ik toen nog geen last had van een zonne-allergie (lees Azijnpisser blues), besloot ik mij poedelnaakt als ik was te wagen aan een zonne-bad.
Tevreden lag ik mij van de prins geen kwaad bewust op mijn handdoekje.
Op mijn rug de handen achter mijn hoofd gekruist genoot ik van het ritmisch geluid van de golven.
Nadat ik weer wakker werd, voelde ik mijn huid prikken.
Prikken is wellicht ietwat eufemistisch uitgedrukt.
Ik had dus een paar uur liggen slapen en in die tijd had de UV straling me geroosterd.

Ik was dus geheel vuurrood en dan bedoel ik ook helemaal.
Mijn jongeheer was verworden tot een vuurrode garnaal.
Ik rende het water in om de o zo broodnodige verkoeling te krijgen.
De koelte van het water bracht me enigszins tot bedaren
Terwijl ik op mijn rug dreef kwam mijn lid, als een vuurrode dobber boven het water uit.
Ik voelde

mij letterlijk en figuurlijk lullig.

Nadat ik uit het water kwam heb ik mij heel voorzichtig weer in mijn kleding gestoken.
Wijdbeens liep ik zo goed en zo kwaad voorzichtig terug, overigens het was meer kwaad dan goed.
Elke schuring van mijn broek deed zo ontzettend zeer.
Als een lulletje rozenwater liep ik een paar dagen lang in mijn joggingbroek rond te sjouwen.
Wat een wilde en woeste vakantie had moeten worden begon toch wel even anders.

Copyright © Azijnpisser Productions® welke een proud member of the Giant Azijnpisser Mediagroup Corp.® is. Welke weer onderdeel uitmaakt van Azijnpissers Holding United.® Deze staat weer ingeschreven op de Kaaimaneilanden als AZPI United® snapt u het nog? Ik ook niet maar het schijnt fiscaal erg voordelig te zijn