Na wat wikken en wegen heb ik besloten om het jaar 2011 in de papiermand te deponeren. Niet dat ik iets tegen dat jaar heb. Het was naar mijn gevoel een doorsnee jaar. Ook al deden een paar inkervingen soms pijn. Nee, de voornaamste reden om 2011 en al zijn knipsels en aantekeningen naar de papiermand te verwijzen is omdat ik de overtuiging heb dat alle problemen en ergernisgevers in 2012 weer vrolijk voorbij zullen komen. Zonder gene, zonder schaamte, alsof ze nieuw en fris uitgevonden zijn.

De presidentsverkiezingen in Amerika zijn belangrijk in 2012. Zoals elk initiatief in Amerika voorlopig nog belangrijk is voor dit stukje van de wereld.

Belangrijker, maar even onzinnig, is de binnenlandse vraag : verkiezingen of niet. Sinds Rutte met een brede lach, iets beschaafder dan Zalm, het spreekgestoelte beklom wordt er gesproken over nieuwe verkiezingen. Dat zal in 2012 dus niet anders zijn.

De problemen in het onderwijs? Ik was een paar jaar betrokken  bij het onderwijs en ik heb, zeker sinds de mammoet wet, geen jaar gekend waarin er geen problemen waren met het onderwijs. Als iemand die geen verstand heeft van techniek aan de motor van je auto gaat sleutelen dan kan je verwachten dat je regelmatig met panne staat. Dat is voor mij samengevat het probleem van het onderwijs.

De pensioenen? Het land met het beste pensioensysteem ter wereld (volgens de Nederlandse politici dan) heeft problemen. Maar die zijn niet de schuld van de pensioenfondsen. 400 Administraties om de pensioengelden van een wereldrijk als Nederland te beheren kunnen niet fout zijn. Het is allemaal de schuld van de een of andere generatie die zo maar het geld heeft aangenomen waar ze recht op had.

Hadden ze wat meer in de pot gelaten, de pot die ze zelf gevuld hebben, en waren ze niet zo egoïstisch geweest om te denken daar heb ik jaren een stuk van mijn loon voor afgedragen, dan waren de problemen er nu niet. De jongeren hebben natuurlijk gelijk : straks is er niets meer voor hen. Toen die ouderen na de oorlog opnieuw begonnen om het land in de steigers te krijgen toen was er ook niet zoveel meer.

Pensioenen zijn een oude dag voorziening. Als pensioenen iets anders zijn moet het gehele stelsel worden herzien. Het stelsel waar bijvoorbeeld ook studiebeurzen onder vallen.

De crisis? Sinds WOII is de wereld in een crisis. Er is nog geen minuut rust geweest om even de tijd te nemen en het evenwicht terug te vinden. Het is en blijft de strijd tussen de vetten en de mageren. Wie iets bezit zal dat bezit altijd verdedigen. Zelfs als hij teveel bezit.

Het verkeer? In de jaren 60, 70 van vorige eeuw reed ik regelmatig Amsterdam-Breda en terug met de auto. Toen stond je op diverse plekken in de file. Zo was Breda  een flessenhals. De cabaretiers maakten er toen grapjes over.

De tweebaanswegen van vroeger zijn drie en vierbaanswegen geworden met fly-overs en bruggen en rondwegen. Met als resultaat dat je nog altijd in de file staat.

Het gevecht tussen vrachtwagens en personenauto’s zal ook wel blijven. Leuk idee om chauffeurs van personenauto’s te verplichten om een tijdje op een vrachtwagen te rijden. Misschien ook toepasbaar op fietsers en bakfietsers en scooterrijders.

Even van achter het stuur van een personenauto kijken wat er gebeurt als je zonder om kijken door een rood licht rijdt. Of in het donker zonder licht op duikt, bij voorkeur in een verboden richting.

Het openbaar vervoer? Wat is daar nog openbaar aan? Het is gewoon commercieel personenvervoer onder gunstige omstandigheden voor de exploitanten. Een verlieslatende verbinding mag dus worden afgeschaft tenzij de overheid, wij dus, er extra geld voor betalen. Verder vechten de bedrijven elkaar de tent uit. De reiziger, die mag letterlijk zijn “kak” ophouden.

De kunstsubsidies? Altijd te weinig, altijd teveel. Moeten we een kunstvorm in leven houden als er geen belangstelling voor bestaat. Als de middelen er zijn, waarom niet.

Maar wil dat zeggen dat iedereen die iets in de kunst wil doen zo maar de middelen moet krijgen? Zelfs in een tijd van overvloed is dat naar mijn gevoel een foute insteek. Maar wie zal oordelen over wat wel en wat niet. De kunstenaars zelf? Dan heb je kans dat het een slachtveld wordt. De leek? Hoe gaat die oordelen. Vroeger was het eenvoudig. Iemand die geld had kocht kunst en bezocht kunst. Daarmee gaf hij of zij onuitgesproken een oordeel. We weten niet wat voor moois er daardoor verloren is gegaan, maar we weten wel wat voor moois er is overgebleven. Op zeker ogenblik zullen we niet ontkomen aan het maken van keuzes. De magazijnen zijn nu al overvol.

En zo zou ik nog heel wat regels vol kunnen tikken.

De fraude in de wereld van de Wetenschap? Zou die echt van vandaag zijn?

De medische fraude? Dokters zijn ook maar mensen al zijn we geneigd te denken dat ze iets onkreukbaarder zijn dan die buurman die zwart bijwerkt.

De grote rages die opeens opduiken een tijdje de pers beheersen en dan verdwijnen.

Vroeger had je de beaujolais-rage. De nieuwe wijn werd zelfs speciaal per vliegtuig opgehaald. Nu heb je de verzieking van het buiten de deur eten door de Michelin-ziekte. De koks zijn geen gewone vakkundige mensen meer. Ze zijn chefs, bekroond met sterren en strepen. De vis wordt inderdaad tegenwoordig duur betaald. Vooral in de vedetten restaurants.

De nieuwe rage is nu de elektrische auto. Er moet een hele infrastructuur komen van oplaadpunten. We worden dus minder afhankelijk van de petroleumlanden, maar we moeten aan het lijntje van de stroomverdelers. En waar moet die stroom dan vandaan komen. Hoeveel windmolens heb je nodig om 1 auto 100 kilometer te laten rijden.

Ik stop. Het spijt mij voor al de rest. Zoals de jaarlijkse ramp van het vuurwerk voor kinderhanden en ogen. De bonuscultuur ooit als paard van Troje binnengehaald om mensen te motiveren om het werk te doen waar ze voor betaald werden.

Zoals de sport. Waar de grens al lang verlegd is naar wereldeconomie. Zoals bij zoveel zaken tegenwoordig bepaald het getal van de volgelingen de hoogte van de verdienste. Kijk maar naar de Tv-dominees in Amerika.

Dan vergeet ik de politiek. Of beter : ik wou dat ik dat kon. Meest opvallende kop in de krant in 2011 voor mij was : Zalm bood Verdonk burgemeesterschap. Het is dus tegenwoordig in de politiek mogelijk dat men de burgemeesterstoel van, in dit geval, Rotterdam weggeeft aan iemand die problemen veroorzaakt. Het is misschien wel het meest onbeschofte staaltje van ongegeneerd machtsmisbruik van het jaar 2011.

Verder wens ik u allemaal natuurlijk het betere voor het jaar 2012. We komen mekaar zeker nog tegen.

De wereld om mij heen.